Nikczemna siostra

Pierwsze 50%

Wea siedziała na dywanie blisko kominka i rozmyślała. „Czemu nie mogę wyjść na zewnątrz? Co z tego że jestem księżniczką skoro nigdy nie widziałam swoich poddanych. Dlaczego matka zawsze płacze gdy do mnie przychodzi, a żegna się ze mną jakby było to rozstanie na zawsze…” Nagle drzwi komnaty otworzyły się. Wszedł do niej król. Jak zwykle nie miał odwagi spojrzeć mi w oczy, kazał tylko by zabrała mnie straż. Nie stawiałam już oporu tak jak kiedyś. Wiedziałam że i tak nie ucieknę. Szłam posłusznie za strażnikami nie oglądając się na ojca. Weszłam do potężnej komnaty gdzie było strasznie jasno. Kilka chwil zajęło mi przyzwyczajenie się do światła. Sala rzeczywiście była ogromna. Dwie ściany były zajęte przez ogromne regały wypchane po brzegi książkami. Patrząc przed siebie ujrzałam potężny kominek na którym był wyryty herb rodu. Dookoła wisiało mnóstwo portretów całej mojej rodziny. Pamiętałam to miejsce z dzieciństwa. Mieścił się tu gabinet ojca. Teraz siedział przed kominkiem na krześle obok którego stała moja starsza siostra Zea. Razem z ojcem prezentowała się iście po królewsku. Jej potężna suknia wyszywana była złotem a korona na jej czarnych włosach wykładana diamentami. Ojciec zawsze ubierał się skromnie ale korona na jego głowie sprawiała że wyglądał lepiej niż najbogatszy król. Znów ponowiłam próbę złapania jego spojrzenia ale nic z tego. Zea podała mi kielich wypełniony dziwną substancja i powiedziała - Pij! Jak ci życie miłe moja mała siostrzyczko.- uśmiechnęła się przy tym tak że aż ciarki przeszły mi po plecach. Popatrzyłam pytająco na króla ale on tylko się rozpłakał i wyszedł z sali. Wiedziałam że jak nie wypiję siostra zabije ojca. Wzięłam kielich do ust. Napój dziwnie smakował. Strasznie zakręciło mi się w głowie. Upadłam na miękki dywan i to wszystko co pamiętam. - Naprawdę nic więcej? Przecież jakoś musieli cię wrzucić do tego rowu. Z tej opowieści mam rozumieć że twoja siostra…

— koniec bezpłatnego podglądu —