O diable Borucie

Pierwsze 50%

O diable Borucie…

O diable Borucie powiadają, że nie ma żony, choć niejedną pannę starał się zbałamucić. Zawsze jednak przebiegła białogłowa odkrywała, schowane pod czapką, rogi, wystający kosmaty ogonek lub przytarte kopytka. A szkoda… Śmiem twierdzić, że ten diabeł byłby wcale niezgorszym mężem. Potrafił poświęcić się dla kobiety, a to wcale niełatwa rzecz. Opowiada o tym jedna z wersji tumskiej legendy, ta wersja, którą lubię najbardziej. Otóż w pobliskim Tumie diabeł poznał niezwykle urodziwą niewiastę i zapragnął się ożenić. Panna jednak poprosiła konkurenta o wykonanie pewnego niełatwego zadania – Boruta miał wznieść wielki i piękny budynek w jak najszybszym czasie. Dla zakochanego diabełka nie ma nic trudnego, natychmiast rozpoczął budowę i przed zachodem słońca oczom zebranych ukazał się wspaniały widok. Panna przyszła, pochwaliła pracę Boruty, ale w jej oczach nie było tego miodku, który wprost kapał z oczu diabełka. Powiedziałabym nawet, że wzrok miała kpiący i cokolwiek złośliwy. Kazała bowiem diabłu zbudować kościół, tumską kolegiatę, okpiła go jednym słowem. Zawył Boruta ze złości i upokorzenia. Spojrzał ostatni raz na ukochaną, zarył pazurami w ścianę budynku, zakręcił ogonem i zniknął. Osobiście w ogóle nie pojmuję , dlaczego o tej pannie piszemy dobrze, a w legendach zyskuje wręcz poklask i aprobatę. Szkoda mi Boruty, biedny, trafił na wredną babę i tyle. A ślady jego pazurów do dziś widnieją na ścianach tumskiej kolegiaty. Wcale nie trzeba się przyglądać, są tam bardzo wyraźne, mocne, przerażające. Biedny Boruta nie dość, że stał się pośmiewiskiem ludzi i całego piekła, to jeszcze musiał przeżyć zdradę ukochanej. Mają sympatię zyskał ogromną, choć ma na koncie wiele, wcale niepięknych, grzeszków. Zanim bowiem Boruta osiadł na stałe w łęczyckim zamku, prowadził ciekawe życie. Razem ze swoim koleżką - diabłem…

— koniec bezpłatnego podglądu —