Opowiadania współczesne – odc.1 Miasto

Pierwsze 50%

Po raz kolejny budzi mnie klakson tira , podjeżdżającego do rampy Media Markt o szóstej trzydzieści.

Nie żebym specjalnie tym się denerwował, budziłem się już przecież tej nocy i o pierwszej, i o drugiej i o czwartej dziesięć kiedy nad miastem zaczął kołować świt. Jeżeli kiedyś ktoś odejdzie, ja tego nie prześpię, jeżeli proch wymyśli, nim w proch się obróci, ja będę senny, ale nigdy z zamkniętymi oczami, ja jestem na takie przesypianie i zbyt delikatny, i zbyt wrażliwy.

Wstaję, opuszczam pierwszą kawę i sprawiam, aby to dzień wydrążył ze mnie tyle energii, ile jestem w stanie mu dać. Zwyczajnie staram się angażować, - „by mieć - jak to u nas na Podlasiu mówią – w co ręce włożyć”. Poranny przegląd prasy, o ile nie ma w nich nic o „wyczynach” prezesa i ojca – dyrektora, kończę po kilku minutach. Nie ma nic dla przeciętnych, nie „zwykłych”, - przeciętnych. Bo brak mi grosza, żeby go ulokować, bo brak odwagi, aby wziąć choć tyci – tyci kredyt we frankach, czy złotówkach – wszystko jedno. Nie umiem kibicować, jak inni potrafią, dlatego nie egzaltowałem się nawet zakupami biletów na Euro 2012. Nie jeżdżę dalej niż 100 kilometrów poza miasto, tak więc wszelkie o infrastrukturze, piłce, giełdzie, czy w ogóle finansach informacje, traktuję chłodno, wręcz ozięble.

Nie dalej jak kilkanaście dni, może miesięcy temu , wyjechałem na dwutygodniowy wypoczynek. Zabrałem ze sobą Aleksandra Sołżenicyna i jego Archipelag Gułag. Chwała temu, że w pościeli, którą mnie na wczasach przykryto, odkryłem jakieś pluskwy, insekty, pchły jakieś. To mnie jakoś w minimalnym stopniu, jak sztuka współczesna w stosunku do klasycznej, łączyło ze smutnym losem skazanych i więzionych na wyspach Archipelagu Gułag. Czytałem do drugiej, trzeciej w nocy i nie wiadomo, czy to fabuła, czy pluskwy w łóżku tak zaciekle…

— koniec bezpłatnego podglądu —