Pater Noster - rozdział II

Pierwsze 50%

{b}Rozdział II {/b}

W praskim ratuszu panowała przerażająca cisza. Urzędnicy bez słowa patrzyli na ciała swoich przyjaciół – zakrwawione, powyginane w pośmiertnych konwulsjach. Obok nich, oblane szkarłatem, leżały zwłoki mieszczan. Niemiec powoli odzyskiwał przytomność. Mroczki przed oczami zaczęły znikać, ustępując miejsca makabrycznemu widokowi. Cała sala główna ratusza zasiana była trupami. Z trudem podniósł się z posadzki i oparł o najbliższą ścianę. Jego przerywany oddech był jedynym dźwiękiem, jaki dało się słyszeć w ratuszu. Bał się cokolwiek powiedzieć. Czuł gorące łzy palące mu policzki, gdy patrzył na ciała zamordowanych. Zachciało mu się wymiotować. Drżącą dłonią przesłonił usta i opadł z powrotem na ziemię, dysząc ciężko. -Muszę stąd wyjść – wybełkotał słabym głosem. Żaden z urzędników nie zareagował. Niemiec ostatkiem sił uniósł się na rękach i wypełzł z sali głównej, tracąc przytomność po raz drugi zaraz za drzwiami.

* * *

Alena przytuliła do serca Andrzeja. Dziecko było głodne i przemarznięte, ale dziewczyna podjęła decyzję, że muszą kontynuować wędrówkę. Do zmroku chciała dojść jak najdalej od Pragi, aby nikomu nie udało się ich złapać. Wiedziała, że ojciec nie żyje. Gdy się z nią żegnał, w jego oczach ujrzała śmierć. Nie miała sił na to, aby próbować go zatrzymać. Zdawała sobie sprawę z tego, że chciał ją pomścić. Nie pomagały tłumaczenia, że już wybaczyła swemu oprawcy. Ojciec najwyraźniej chciał zginąć. -Aleno, dlaczego ojciec nie wróci? - zapytał Henryk, owijając się szczelniej płaszczem. Dziewczyna przystanęła. -Ojciec poprosił mnie, abym wam nie mówiła, dokąd się udał. Ale obiecuję wam, że kiedyś się z nim spotkamy. Henryk widocznie zrozumiał, co siostra miała na myśli, bo zamilkł na dłuższą chwilę, a potem zaczął płakać. -Nie płacz – pocieszała go Alena, choć i jej łzy cisnęły się do oczu – wiesz dobrze, że tak będzie lepiej dla nas i dla niego. Musimy iść... Powoli zaczynało się ściemniać. Słońce chowało się za horyzontem, ginęło pomiędzy złotymi liśćmi drzew i kłosami nieskoszonego zboża. Alena wzniosła wzrok ku górze. Pojawiały się pierwsze gwiazdy, które – wespół z Księżycem – słabo oświetlały drogę. Ścieżka prowadziła w stronę lasu. Dziewczyna mimowolnie wzdrygnęła się. Wspomnienia sprzed dwóch lat wróciły, uderzając ją obuchem. Poczuła obezwładniający ją strach i gwałtownie zatrzymała się. Jej rodzeństwo także bało się wejścia do lasu – wszystkie dzieci były blade jak papier. -Czy możemy iść inną drogą? - jęknął Adam, rozglądając się z niepokojem. Alena pokręciła głową. -Musimy przejść przez ten las. Nie ma innej drogi. -A jeżeli ktoś znów na nas napadnie? - dziecko było przerażone. -Nie bój się – powiedziała Alena, choć tak naprawdę bardziej chciała uspokoić siebie, aniżeli rodzeństwo. - Mam przy sobie broń, na pewno sobie poradzimy. Chłopcy na wieść o broni rozchmurzyli się nieco, natomiast dwie młodsze dziewczynki złapały się za ręce i popatrzyły po sobie z niepewnością. -Spokojnie – Alena wyciągnęła z tobołka niewielki sztylet z prostą rękojeścią. Schowała go w połach płaszcza i pocałowała Andrzeja w czoło – dziecko, przewieszone przez jej ramię w zwojach materiału, spało spokojnie, zmęczone podróżą. -Chodźmy więc. Las nie jest taki gęsty, Księżyc oświetli nam drogę. Już niedługo będzie po wszystkim – powiedziała, nieco raźniej niż poprzednio. - Tym razem na pewno nic nam się nie stanie. Dzieci, zachęcone przez siostrę, złapały się za ręce i w rządku przestąpiły przez granicę lasu. Okolica wydawała się być spokojniejsza niż ta sprzed dwóch lat. Sowy pohukiwały cicho, jakby rozmawiały w tylko sobie znanym języku. Szelest liści pod nogami, choć dalej straszny, działał na dzieci uspokajająco. Henryk raz po raz oglądał się, chcąc upewnić się, czy nikt za nimi nie idzie, ale Alena skarciła go za to twierdząc, że przez niego wydaje jej się, że rzeczywiście ktoś depcze im po piętach. -Przepraszam – wybąkał chłopiec, jednak kolejny raz odwrócił się. -Henryk! -Coś za nami jest. Alena gwałtownie odwróciła się. Faktycznie, w półmroku mogła dostrzec niewyraźne kontury postaci, która zbliżała się do nich szybkim krokiem. Dziewczyna wiedziała, że nie ma szans na ucieczkę, więc chwyciła nóż i kazała rodzeństwu stanąć za sobą. Mały Andrzej obudził się,…

— koniec bezpłatnego podglądu —