Pięć Domen: Opowiadania - Przyjaciel: cz. 8

Pierwsze 50%

– No już nie płacz, tylko opowiedz, co się stało? – wypytywała Perl, zasiadając przy dygoczącym kłębie z poduszek i zwiniętego koca. Milena tylko pociągała nosem i zanosiła się od tłumionego szlochu. – Zastałaś go z inną? – ciągnęła przyjaciółkę za język.

– Nie – wymamrotała mistyczka.

– Z innym…?

– Nawet tak nie mów! – oburzyła się Karevis – Jeszcze ktoś usłyszy i wyrzucą go ze straży. Wiesz, jak plotki szybko się rozchodzą.

– Wiem, bo sama najczęściej jestem ich nośnikiem, ale nasze rozmowy zostają zawsze między nami. Więc, co? – zbrojmistrzyni ostentacyjnie rozłożyła ręce. – Co on ci zrobił?

– On mnie… O mnie zgwałcił! Chciał zerżnąć jak zwierzę! – wyrzuciła z siebie Milena.

– To bydlę! – Perl poderwała się z pryczy. – Niech no się tylko Matka dowie, to go wykastruje! – oburzyła się, po czym zrobiła krok w stronę wyjścia. Mistyczka załapała przyjaciółkę za dłoń.

– Poczekaj – poprosiła i usiadła na brzegu łóżka nadal szczelnie zawinięta w pled.

– Nie mów, że ci go nagle szkoda!? – żachnęła się zbrojmistrzyni.

– Nie wiem, czy sama go nie sprowokowałam.

– Posłuchaj mnie uważnie… – Perl podjęła jej dłonie, przykucnęła naprzeciw i spojrzała w przekrwione, opuchnięte oczy – To, że z nim flirtowałaś, nie daje mu praw do…

– Nie o to chodzi – przerwała jej Milena.

– Więc co? I przestań z tymi zagadkami.

– Użyłam zaklęcia, żeby wlecieć na mur. Chciałam mu zaimponować i wtedy… Wtedy coś we mnie wstąpiło: żądza nie do ujarzmienia. Ja… Ja nie byłam sobą, Perl. To było takie… Pociągające; upajające pragnienie obdarte z ograniczeń sumienia. – Spojrzała przyjaciółce głęboko w oczy. – Przecież ja taka nie jestem, Perl?

– Chodź tu… – zbrojmistrzyni przysiadła obok, przytuliła Milenę do siebie i zaczęła szeptać delikatnym kojącym głosem:

– Zapamiętaj! Nie ważne czego byś nie zrobiła – zaznaczyła palcem – po seksie nie powinnaś się czuć tak jak teraz: wykorzystana. No, chyba że ktoś lubi takie ostre zabawy, to co innego.

Milena parsknęła.

– I czego się chichrasz? Ludzie lubią różne rzeczy: całkowita uległość, brutalność, wiązanie…

– Kto by pomyślał, że taka dziewczynka jak ty, może mieć tak popaprane fantazje – przerwała jej mistyczka, ocierając oczy.

Zbrojmistrzyni zareagowała na jej przytyk perlistym śmiechem. Ciche pukanie do drzwi przerwało ich wspólną chwilę. Korpulentna Zemma uchyliła skrzydło drzwi od celi i zajrzała do środka.

– A wam co się stało? Słyszałam płacz, to myślę sobie: „zajrzę”, a tu teraz chichot… ¬– spytała, stając w progu i zaczepnie opierała ręce o biodra.

– Babskie problemy: kochasia Mileny trochę poniosło – odparła Perl, trzepocząc rzęsami nad słodkim uśmiechem.

– Dzięki za dyskrecję – fuknęła Karevis.

– Aaaa… Nie bój się, mam na to maść – wypaliła mistrzyni Zemma. Perl i Milana wlepiły w nią zdziwione spojrzenia, które zakonnica odebrała jako ciekawość i zachętę do kontynuacji:

– Kiedyś taki jeden koniuszy tak mnie wymłócił, że…

– Dziękujemy ci za troskę, moja droga, ale tu pękło serce, a nie krocze – wyjaśniła Perl, po czym spojrzała na Milenę. – Prawda?

– Tak! – prychnęła mistyczka, przewracając oczami.

– W takim razie na to nie mam maści – Zemma wybrnęła żartem, ale nie zdołała ukryć rumieńca wstydu. – Matka Sainik wzywa nas do sanktuarium – zmieniła temat. – Jest strasznie wściekła: w sensie bardziej niż zwykle.

Perl wstała z posłania i lekkim tanecznym krokiem dostąpiła do siostry Zemmy...

– Nie pozwólmy jej zatem czekać. Mileno, dołącz, jak trochę ochłoniesz. – Zbrojmistrzyni puściła mistyczce oko i pokierowała tęgą zakonnicę do wyjścia. Tuż za progiem szepnęła jej do ucha:

– Z chęcią posłucham reszty opowieści o koniuszym. – Puściła Zemmie oko, prowokując kolejny wykwit rumieńca na policzkach zakonnicy.

**********************************************************************

Dziwny obcy zapach zmącił zadumę Sebil. Pociągnęła kilkukrotnie nosem i spojrzała w kierunku domniemanego źródła tej intensywnej gorzkiej woni, wymieszanej z wyczuwalnymi akcentami palonego kadzidła. Milena wkroczyła do kaplicy, niosąc na tacy dwa parujące kubki i standardowy zestaw herbaciany: cukier, filiżanki na spodkach, oraz imbryk z wrzątkiem. Powoli zniosła zastawę po stromych, zacienionych schodach i ustawiła na wyczarowanym przez Sebil stoliku.

– Co to? – spytała Bruka, nachylając się nad jedną z metalowych musztardówek wypełnionych czarnym, aromantycznym płynem.

– A tak sobie pomyślałam, że możemy spróbować czegoś nowego do tych wspominków – odpowiedziała Matka Karevis. – Dostałam te zmielone ziarna od wiernego: kupca, który wrócił aż z Narakamu. Powiedział, że trzeba to zaparzyć i pić do śniadania, na pobudzenie; ponoć orzeźwia, dodaje wigoru i poprawia krążenie. – Milena chwyciła swój kubek i gestem zachęciła Sebil do tego samego.

Obie siorbnęły w tym samym momencie i jednocześnie skrzywiły usta z obrzydzenia. Gorzki smak był czymś kompletnie przeciwnym niż aromatyczny zapach ulatujący z naczyń.

– To chyba się nie przyjmie – oznajmiła Matka Karevis.

– Ja tam jeszcze spróbuje z cukrem – wypaliła Sebil i posłodziła czarny płyn porcją kondensatu soku z białego buraka.

– Teraz lepsze – stwierdziła po pokaźnym

— koniec bezpłatnego podglądu —