Ponad czas część kolejna

Pierwsze 50%

Rozdział IV

Był ciepły, letni wieczór. Świerszcze grały swój koncert smyczkowy kryjąc się wśród szumiących liści. Dwoje młodych ludzi siedziało przy ognisku wsłuchując się w drżące odgłosy nocy. - Jak cudownie…- szepnęła Ania delikatnie mrużąc oczy - Tak pięknie wyglądasz w blasku ognia - Piotr mówił również szeptem, jakby bał się spłoszyć chwilę. Delikatnie przysunął się do Ani i objął ją ramieniem. Dziewczyna zadrżała. -Co się stało? Zimno Ci?- Piotr spojrzał na nią z troską -Nie… tylko nie chcę… boję się… - Czego? Przy mnie nic Ci nie grozi, absolutnie nic- bezradne, pełne przerażenia spojrzenie szarozielonych oczu wywarło na Piotrze niesamowite wrażenie. „Zrobiłbym wszystko, byle tylko się nie bała”. Myśl nieśmiało musnęła umysł, ale chłopak nie wypowiedział jej głośno, tylko mocniej przycisnął Anię do siebie, przykrywając ją polarem. Wiedział, że nie powinien naciskać, bo tylko by ją spłoszył. - Nie bój się, jestem przy Tobie. - I zawsze będziesz?- spytała Anna, ledwie słyszalnym szeptem -Tak, zawsze, nigdy Cię nie zostawię. - A jednak zostawiłeś…- rzuciła Anna budząc się w ciemności. – Mówiłeś, że już nigdy nie będę musiała się bać…- drobna łza błysnęła na policzku, po czym natychmiast zniknęła w czeluściach puchowej poduszki. Płakała tak długo, aż zasnęła ponownie, zmęczona nagłym wybuchem. *** Był ciepły, letni wieczór. Świerszcze grały swój koncert smyczkowy kryjąc się wśród szumiących liści. Dwoje młodych ludzi siedziało przy ognisku wsłuchując się w drżące odgłosy nocy. - Jak cudownie…- szepnęła Ania delikatnie mrużąc oczy - Tak pięknie wyglądasz w blasku ognia - Piotr mówił również szeptem, jakby bał się spłoszyć chwilę. Delikatnie przysunął się do Ani i objął ją ramieniem. Dziewczyna zadrżała. -Co się stało? Zimno Ci?- Piotr spojrzał na nią z troską -Nie… tylko nie chcę… boję się… - Czego? Przy mnie nic Ci nie grozi, absolutnie nic- bezradne, pełne przerażenia spojrzenie szarozielonych oczu wywarło na Piotrze niesamowite wrażenie. „Zrobiłbym wszystko, byle tylko się nie bała”. Myśl nieśmiało musnęła umysł, ale chłopak nie wypowiedział jej głośno, tylko mocniej przycisnął Anię do siebie, przykrywając ją polarem. Wiedział, że nie powinien naciskać, bo tylko by ją spłoszył. - Nie bój się, jestem przy Tobie. - I zawsze będziesz?- spytała Anna, ledwie słyszalnym szeptem -Tak, zawsze, nigdy Cię nie zostawię. Piotr ocknął się nagle. Oczy jeszcze piekły od pyłu, głowa bolała, przy czym była niesamowicie ciężka, jakby wykonana z ołowiu, podobnie powieki. Leżał dłuższą chwilę, rozglądając się po pomieszczeniu. Cztery wąskie prycze, nakryte białym płótnem, dwie szafki z mnóstwem szklanych buteleczek, jedno niezbyt szerokie okienko, ot nic imponującego. A jednak było w tym miejscu coś dziwnego, coś co budziło niepokój.…

— koniec bezpłatnego podglądu —