Poniżej

Pierwsze 50%

Wyobraź sobie, że z dnia na dzień zaczynasz gubić centymetry. Bez ostrzeżenia, bez czasu na przygotowanie. Nie, nie w pasie. Nie młodniejesz, ani tym bardziej nie starzejesz się. W lustrze widzisz tę samą osobę co wczoraj. Ale od wczoraj trochę Ciebie ubyło. Może nie zauważysz od razu. Ubrania robią się nieco za duże, i co z tego? Nie raz tak było. Buty? Widocznie się rozłażą, stąd tak luźno. Dopiero znajomi dostrzegą, że coś jest nie tak. I zaczną się komentarze: "Schudłeś?", "Wydawało mi się, że jesteś wyższy", "Jesteś chory?", "Jakiś mniejszy się zrobiłeś". Spotykasz koleżankę, ku twojemu zdziwieniu jest od Ciebie wyższa. Chcesz zapytać ile ma obcas, kierujesz wzrok w dół i widzisz, że nosi buty na płaskiej podeszwie. Wracasz do domu, zamykasz drzwi i zastanawiasz się co się z tobą dzieje. A może już wiesz, tylko jeszcze nie dopuszczasz do siebie odpowiedzi.

Bierzesz głęboki oddech i uspokajasz się. "To normalne w pewnym wieku" - myślisz. Nie jesteś jeszcze w tym wieku. "Zdarza się". Nie aż tyle i nie równie szybko. "Przejdzie mi". Znowu pudło. Malejesz. Kurczysz się. Gdzieś w domu masz taśmę krawiecką, ale jej nie szukasz. Nie masz odwagi sprawdzić ile straciłeś i dalej tracisz. Odbicie w lustrze to nadal ty, więc się napatrz bo jutro już go nie dosięgniesz. Znajomi się niepokoją, dzwonią zapytać czy wszystko w porządku, ale telefon położyłeś na stole, do którego już nie sięgasz. Nie otworzysz, gdy przyjdą zapukać do drzwi, bo klamka też została daleko w górze. Jeszcze udało Ci się rano zeskoczyć z łóżka, by teraz móc błądzić po mieszkaniu, które z godziny na godzinę coraz bardziej przypomina coś pomiędzy instalacją sztuki surrealistycznej a obcą planetą. Myślisz o szpitalu, o pomocy, ale jaką masz gwarancję że tam by Ci pomogli? Co jeśli jesteś sam z taką przypadłością? Nie ma lekarstwa, nie ma grup wsparcia, możesz tylko patrzeć jak wszystko poza tobą pnie się w górę i próbować się w tym

— koniec bezpłatnego podglądu —