Sen Premiera

Pierwsze 50%

Premier wstał wcześnie, nie chcąc się spóżnić na swoją konferencje, którą miał tylko raz w roku. Oczywiście, znowu spalił swoja jajacznicę, druga w tym tygodniu. Odkąd żona się od niego wyprowadziła, nic nie potrafił zrobic samodzielnie. Samodzielnie umiał jedynie rządzić, co jednak też nie wychodziło mu zbyt dobrze. Naród i przeciwnicy polityczni zawsze maja do niego jakieś zastrzerzenia, ale Premier już się do tego przyzwyczajił, tak samo jak do notorycznych przegranych w debatach. Sam Premier nawet nie wiedział, dlaczego wyborcy postawili właśnie na niego. Być może dlatego, że spece od reklamy świetnie zrealizowali jego spoty promocyjne, w których wypadł tak dobrze i wyglądał w nich niczym mło0dy Tom Cruise. A może dlatego, że był wyższy i przystojniejszy, niż jego przeciwnik, który sięgał mu zaledwie do pasa. Ale to Premierowi pasowało. Miał wszystkich w ręku, każdy słuchał jego poleceń, każdy program, gazeta, portal internetowy, cytowały jego debilne wypowiedzi. Jednym słowem, żyć, nie umierać. Taak, Premier wcale nie miał jeszcze ochoty umierać. Chciał do końca wypełnić swoją misję, zniszczenia kraju, który już przed jego kadencją podupadał. Trzeba więc dobić leżącego, póki leży, nie? Tak, Premier miał zawsze wszystko obstawione. Zawsze. Więc kiedy rano wychodził na swoją debatę, włożył elegancki, stylowy garnitur, włoskie buty i ciemne okulary, które nadawały mu przystojnieszy wygląd na zdjęciach w gazetach. W końcu wsiadł do swojej służbowej limuzyny i pojechał do studia telewizyjnego, gdzie miał odbyć się rzeczona debata. - Jak wyglądam? - spytał, jak zawsze, Premier swojego kierowcę, Sławomira. Sławomir, bojąc się utraty pracy, zawsze, wszędzie i o każdej

— koniec bezpłatnego podglądu —