serek

Pierwsze 50%

Rano, przy śni­a­da­niu, natknąłem się na cie­ka­wy ar­ty­kuł w "Sci­e­n­ce", do­tyczący czar­ny­ch dziur i te­orii mnogości hi­e­ra­r­chicz­ny­ch ko­smosów. Według ame­ry­kańskich astro­fi­zyków, A. Khu­ba­na i W. Smy­r­ra, czar­ne dzi­u­ry są "le­ja­mi" gra­wi­ta­cy­j­ny­mi, przez które jeden ko­smos może pochłonąć inny ko­smos. Z kolei ten ko­smos, który pochłonął już ko­smos, może być pochłonięty przez następny ko­smos. I tak dalej i tak dalej. Pod­czas wchłani­a­nia ma­te­ria i czas pochłani­a­n­ego wszechświata ulega nie­wy­o­brażal­ne­mu wręcz ściśnięciu, ale efekt ten jest wi­docz­ny tylko z pu­n­ktu wi­dze­nia ob­se­r­wa­to­ra prze­by­wającego w ko­smo­sie wchłaniającym. Isto­ta prze­by­wająca w uni­we­r­sum wchłani­a­nym nawet nie zauważy przejścia przez czarną dziurę do no­w­ego ko­smo­su. "Ist­ni­eją mi­lia­r­dy wszechświatów a jedne tkwią w dru­gi­ch, a dru­gie tkwią w trze­ci­ch, a trze­cie tkwią w czwa­r­ty­ch i tak bez końca", ogłosili Khu­ban i Smyrr. Według ich ob­li­czeń, cała ma­te­ria wchłani­a­n­ego przez czarną dziurę ko­smo­su za­mie­nia się w serek spod na­ple­t­ka je­d­nej z istot za­mie­szkujących ko­smos wchłaniający, czyli "nadrzędny" wobec ko­smo­su wchłani­a­n­ego. Pojęcia czasu, prze­strze­ni i odległości zmie­ni­ają się w zależności od pu­n­ktu od­ni­e­si­e­nia. Jedna go­dzi­na w ko­smo­sie, który wchłonął, równa się mi­lia­r­do­wi lat w ko­smo­sie wchłoniętym. Różnice w szy­b­kości upływającego czasu spra­wi­ają, że wchłonięty wszechświat może tak długo trwać i się ro­zwi­jać, mimo że jest czymś tak nie­trwałym jak serek spod na­ple­t­ka we wszechświ­e­cie, który go pochłonął. Dalej w rozważani­a­ch ame­ry­kańskich na­uko­wców robi się coraz…

— koniec bezpłatnego podglądu —