Splątanie cz. I
Początek historii
12 listopada 2008 roku Komisarz Robert Pławski wszedł jak co dzień do budynku Komendy Stołecznej Policji w Warszawie. W samym fakcie nie było może i nic dziwnego natomiast w wykonaniu pojawił się niewinny element, który dla osób chcących stworzyć portret psychologiczny komisarza mógłby okazać się symptomatycznym. Mianowicie, pomimo dość mocno siekącej brei powstałej z jesienno – zimowego połączenia deszczu ze śniegiem Robert Pławski postawił kołnierz dopiero przed samym wejściem w drzwi główne Komendy. Chwilę potem, z policzkami otulonymi materiałem płaszcza, pomknął w kierunku windy w tempie dwa razy szybszym, niż na zewnątrz. Jednakże gdy ta dotarła na parter, a zza jej odsuwających się drzwi można było dosłyszeć pierwsze odgłosy pasażerów szykujących się do wyjścia, policjant odwrócił się na pięcie i pomaszerował w stronę schodów. Gdy już prawie do nich dopadł i gdy kładł rękę na poręczy, szykując się do skoku przenoszącego go o dwa – trzy stopnie w górę, dobiegł go głos, który…
Zaloguj się lub załóż konto, aby czytać pełne teksty, zapisywać i oceniać.
Znalazłeś problem w tym tekście? Zaloguj się, aby zgłosić tekst.
Czytelnicy tej publikacji
Zbieramy dane o lekturze. Publiczne statystyki pojawią się po osiągnięciu 20 czytelników pełnego tekstu.
Ostatnie 30 dni, z dzisiejszą aktywnością. Aktualizacja raz na godzinę. Liczby są zaokrąglone. Pomiar od 2026-09-12.
Jak liczymy?
Popularność łączy liczbę czytelników pełnej treści, średni postęp i odsetek ukończeń. Same kliknięcia nie dodają punktów.
Wynik = √liczby czytelników × (0,20 + 0,30 × średni postęp + 0,50 × odsetek ukończeń). Postęp i odsetek we wzorze mają wartości od 0 do 1.
Pulę Popularnych liczymy od uruchomienia nowej wersji serwisu (27 września 2026). Kwalifikuje się tekst z co najmniej 2 czytelnikami pełnej treści. Raz na godzinę wybieramy 100 najwyższych wyników. Strona główna losuje z tej puli do ośmiu publikacji. Starszy tekst również może się zakwalifikować.
Ukończenie oznacza szacowaną lekturę przynajmniej 90% treści, dotarcie do zakończenia i odpowiedni czas. Szybkie przewinięcie, ukryta karta, własne odczyty autora i powtórzenia nie zwiększają wyniku. Postęp łączymy między wizytami. Koniec bezpłatnego fragmentu liczymy oddzielnie.
Pomiar jest szacunkiem i obejmuje działający czytnik w przeglądarce. Liczby czytelników dotyczą kont; wizyty gości są osobną statystyką. Dane o lekturze zbieramy od wdrożenia nowego pomiaru. Dawne odsłony pozostają archiwalnym licznikiem.
Na stronie tekstu chronimy małe próby: liczby zaokrąglamy do piątek, a odsetki do pięciu punktów procentowych. Autor z planem Creator+ widzi w swoim panelu dokładne liczby, a odsetki i średnie od pięciu czytelników. „—” oznacza brak wystarczających danych. Nie ujawniamy, kto czytał, ani zachowań poszczególnych osób.
Komentarze czytelników
Profil mad2
Aby komentować, zaloguj się.
Wczytywanie komentarzy…