Tańce Ptaków

Pierwsze 50%

Ile dusz się zarumieni Tyle legnie w pustej ziemi Ile ptaków jest na drzewie Tylu dusz nie znajdziesz w Niebie Najwięcej zaś zasypia z żalu, Iż nie mogą tańczyć w raju Bo jeżeli dusza skacze W niebie żywą ją zobaczę A jeżeli dusza dzika, Słów się boi i z nimi znika

Tańce ptaków

Minęło wiele lat, odkąd po raz pierwszy przekroczyłam próg sali. Wówczas wydała się mała i niepozorna, z kolei teraz (kiedy jako szesnastolatka odbywam tu ćwiczenia) brakuje mi przestrzeni. Wciąż jednak uwielbiam to pomieszczenie. Tutaj spędziłam znaczące chwile i stąd wyniosłam największe doświadczenie, tutaj również nawiązałam przyjaźnie. Nasz taneczny zespół uważał się za rodzinę. Trudno podważyć opinię, że stanowiliśmy zamkniętą grupę i odprawialiśmy kandydatów na członków z kwitkiem. Wreszcie nastąpił jednak przełom - gdy usłyszeliśmy o przyjęciu nowej, ogarnęła nas fala ekscytacji i niepokoju. Byliśmy ucieszeni, a przede wszystkim zszokowani, więc czekaliśmy na dziewczynę z rosnącym podnieceniem. Ta jednak... przyszła godzinę po czasie! Nigdy nie czułam podobnego oburzenia. Muszę podkreślić, że cenię punktualność i jestem drobiazgowa. Może w stronach nowej spóźnienia ignorowano, lecz nie tutaj, nie w prestiżowej szkole. Zawrzałam od gniewu. Przywitałam dziewczynę z wylewnością słupa soli. Uznałam ją za typową, bezmózgą laleczkę z jasnymi włosami, zgrabną sylwetką i rozmarzonym spojrzeniem. Oczywiście, na pewno podobała się facetom i pewnie we wszyscy jej pobłażali - nawet w przychodzeniu po ustalonym czasie. Na samą myśl obrzuciłam ją morderczym spojrzeniem. - Na szczęście – pomyślałam z mściwą satysfakcją - samcom wstęp wzbroniony. Praktykemy wyłącznie my, kobiety z talentami. Oby szybko to zrozumiała, ta zołza bez manier... Zresztą... na pewno wkrótce dostanie lekcję życia – uznałam z zimnym uśmiechem. Naprawdę sądziłam, że nowa posiada ładną buzię i nic ponadto. Jednak wkrótce zobaczyłam, jak wspaniale tańczy. Kiedy wykonywaliśmy układ po raz pierwszy, w mig zapamiętywała każdy krok, każdą figurę. Wprost nie mogłam w to uwierzyć! - To absolwentka Szkoły, talent, szczęściara? - analizowałam w zaskoczeniu. Znalazłam się jakby w transie. Z wrażenia przestałam ćwiczyć, więc stałam i patrzyłam, jak „Lalka” płynie po pomieszczeniu. Byłam calkiem oczarowana, straciłam głowę! Do rzeczywistości przywróciła mnie rózga nauczycielki.

Dziewczyna przychodziła każdego dnia, ale rzadko punktualnie. Była wolnym duchem. Mówiła mało, za to tryskała energią i przelewała radość w błogi uśmiech. Jej kończyny, prowadzone sprawnie jak na sznurkach lalkarza, przelatywały tuż koło mnie i utrudniały trening. Nie mogłam zebrać koncentracji! Zauważyłam, że obserwuję nową z coraz większą fascynacją, więc postanowiłam działać. Zaczęłam szukać sznasy do rozmowy. Chciałam spytać, skąd "Lalka" pochodzi i dlaczego wybrała Szkołę, a pewnego dnia nadażyła się okazja. Zajęcia akurat dobiegły końca. Koleżanki opuściły salę i poszły do przebieralni, a ja celowo marudziłam, niby wiążąc i rozwiązując pantofla bez sznurowadeł. – Ymm, wybacz – rzekłam po pewnym czasie. Rzuciłam słowa w przestrzeń, ale odniosłam wrażenie, że nowa obok stoi. Czyjś oddech owionął mi plecy. Słowo daję! Ponieważ

— koniec bezpłatnego podglądu —