Wstęp wzbroniony, czyli powrót apostoła

Pierwsze 50%

Sen więźnia i trawnik Obiecany

Rzymska noc pachniała spalenizną taniej oliwy, skwaśniałym winem z pobliskiej tawerny i niemytym ciałem pretorianina.

Gwardzista, przykuty do prawego nadgarstka Pawła półtorametrowym żelaznym łańcuchem, zachrapał soczyście we śnie i przewrócił się na bok. Ogniwa napięły się z suchym szczękiem, boleśnie wrzynając się w otartą skórę apostoła. Paweł skrzywił się, lecz nawet nie drgnął. Po dwóch latach morskich sztormów, lochów cezarejskich i nieustannego brzęku rzymskiej stali ta ciężka bransoleta stała się dla niego niemal zwyczajnym elementem ubioru — jak stary opończa podróżna, którą zostawił w Troadzie u Karpusa i o której wciąż z goryczą wspominał w każdą przenikliwą noc.

Paweł przetarł zaognione, wiecznie łzawiące oczy. Miał grubo ponad pięćdziesiątkę — wiek wedle miar imperium niemal biblijny. Palce, zgrubiałe od dziesięcioleci zszywania szorstkiej koziej sierści na cylicyjskie namioty, rwały przed deszczem. Plecy, poorane purpurowymi bruzdami od uderzeń liktorskich rózg i żydowskich biczów „czterdzieści bez jednego”, paliły żywym ogniem.

Jutro albo za tydzień powloką go na Palatyn. Do Nerona. Do młodego szaleńca, który uważał się za wielkiego kitarzystę, a ludzi — za tani opał dla nocnego Rzymu.

Lecz to wcale nie cezara lękał się Paweł.

Dręczyło go coś innego. Ostatnie listy od braci, przekazane przygodną drogą, paliły gorzej niż rzymskie żelazo: w Koryncie znów spierano się, kto jest większy — Apollos czy Kefas; w Galacji na nowo poczęto z gorliwością obrzezywać pogan, zamieniając Ewangelię w filię jerozolimskich jatek; a w Efezie niejaki Aleksander, miedziownik, słał donos za donosem…

Paweł osunął się na kolana, starając się nie obudzić strażnika, i oparł czoło o zimną kamienną posadzkę.

— Panie — wyszeptał bezgłośnie w ciemność, zwracając się wprost do Tego, którego oślepiający blask strącił go niegdyś z konia na zakurzonym trakcie do Damaszku. — Czyżbym na próżno biegł? Czy wszystko, co wznieśliśmy na Twoim kamieniu węgielnym, ci ludzie rozkradną na cegły dla własnych ambicji, ledwo zamkną się za nami bramy grobu? W co oni obrócą Twoją wolność?

Powietrze w ciasnej izdebce nagle zgęstniało. Chrapanie pretorianina ustało — Rzymianin zamarł, jakby czas zamienił się dla niego w zastygłą żywicę. Ciemność rozdarło ciche, suche i przedziwnie znajome trzeszczenie.

„Zbyt wiele myślisz o cezarze, Szawle” — rozległ się głos. Nie grzmiał jak piorun z Synaju. Był to głos Człowieka, który znał smak galilejskiej ryby i kurz dróg Samarii.

— Panie?.. — tchem tylko rzucił Paweł.

„Wątpisz, czy wiara ostoi się, gdy osłabnie twój nadzór? Boisz się wilków drapieżnych, które nie oszczędzą stada? Cóż. Wilki to prosta rzecz. Wilki szarpią ciało. Ja ukażę ci tych, którzy nauczyli się paść owce… z gwarancją i według wcześniejszych zapisów. Zobacz, w co obracają Moją łaskę, gdy postanawiają zaprowadzić w niej idealny porządek”.

Przestrzeń szarpnęła się, niczym zgrzebny żagiel pod nagłym szkwałem Euroakwilonu. Żelazny łańcuch na nadgarstku nagle przestał ciążyć. Zapachy Rzymu — nieczystości, nawóz i swąd oliwnych kaganków — rozwiały się, ustępując miejsca czemuś niepojętemu: sterylnej, wilgotnej rześkości i nikłej chemicznej woni, przypominającej mieszaninę roztartej mięty i nieznanych maści.

Paweł otworzył oczy i kichnął.

Leżał twarzą do ziemi na trawie. Była to jednak jakaś nienaturalna, czarnoksięska trawa. Ani jednego kolącego rzepu, ani suchego źdźbła ostu, ani śladu owczego nawozu. Wszystkie pędy przycięto na jednakową wysokość dwóch palców, co tworzyło sprężysty zielony kobierzec, po jakim w wyobrażeniu Pawła stąpać mogli chyba tylko partyjscy królowie.

Apostoł usiadł i machinalnie szarpnął prawą ręką. Ani łańcucha. Ani pretorianina. Tylko stara tunika z surowej przędzy, sandały na cienkiej podeszwie i wytarta skórzana sakwa u pasa ze szydłem i dratwą.

W dali rozpościerało się gładkie jak lustro jezioro. Na przeciwległym brzegu, pośród równiuteńkich, jak pod sznurek posadzonych klonów, wznosiły się gigantyczne gmachy. Nie przypominały one ani rzymskich bazylik z marmurowymi kolumnadami, ani jerozolimskiej Świątyni ze złotymi iglicami. Budynki wyglądały jak wielkie bryły z polerowanego granitu i błękitnawego lodu, lśniącego w porannym słońcu. Żadnych posągów bóstw, żadnych łuków triumfalnych. Całkowita, sterylna, zatrważająca symetria.

Paweł dźwignął się powoli na nogi i postąpił kilka kroków po nienaturalnie miękkim dywanie trawy. Trawnik urywał się równą krawędzią, za którą zaczynała się droga.

Apostoł pochylił się i z niedowierzaniem dotknął jej dłonią. To nie był rzymski bruk z dopasowanych płyt bazaltowych, po jakich kroczył Drogą Appijską. Pod palcami wyczuł jednolity, stężały czarny kamień — szorstki, bez żadnego spojenia, szwu czy głębokich kolein po ciężkich rydwanach, jakby jakaś niepojęta smoła z głębin ziemi rozlała się i zakrzepła na rozkaz władcy tych włości.

Na skraju owej dziwacznej drogi stała tablica z szarego polerowanego metalu.

Paweł zmrużył słabe, załzawione oczy, wpatrując się w obce znaki. Biegle władał greką, czytał zwoje w świętym języku ojców, rozumiał łacinę trybunałów sądowniczych. Lecz te kanciaste czarne litery, choć z daleka przypominały rzymskie pismo legionów, układały się w całkowicie obcy, barbarzyński wzór: „WORLD HEADQUARTERS OF JEHOVAH’S WITNESSES — WARWICK”

Odczytać owej mowy nie potrafił. Wzrok jego przykuło jednak coś innego. Tuż nad napisami widniał równy błękitny czworokąt z pięciu białymi znakami: JW.ORG.

Znak ten wyglądał wyzywająco jaskrawo i obco. Nie przypominał ani świętych symboli Przybytku, ani rzymskiego orła, ani tajemnego znaku ryby, który bracia niekiedy kreślili laską w pyle gościńców. Przywodził na myśl chłodne, martwe piętno, jakie rozpalonym żelazem wypala się na workach ze zbożem w portach Aleksandrii albo na ramieniu niewolnika, by oznaczyć właściciela dobytku.

— Czyjaż to faktoria?.. — mruknął Paweł w koine, z rosnącym niepokojem omiatając wzrokiem bezludną drogę. — I czyje piętno wyryto na tych kamieniach?

W tejże chwili zza zakrętu dobiegł szelest kół. Bezszelestnie, bez skrzypnięcia uprzęży czy tętentu kopyt, przed Pawłem zatrzymał się biały rydwan bez koni, przypominający spłaszczony powóz dla patrycjuszy.

Z wehikułu wysiadło dwóch mężczyzn.

Byli idealnie wygoleni — do tego stopnia, że ich podbródki błyszczały w słońcu. Mieli na sobie jednakowe czarne chitony zapinane pod samą szyję, wąskie czarne spodnie oraz pętle z ciemnego jedwabiu zaciśnięte wymyślnym węzłem pod grdyką. Na piersi każdego z nich dyndała kolorowa plakietka na smyczy, a w dłoniach trzymali płaskie czarne tabliczki, bijące od wewnątrz własnym światłem.

Paweł zesztywniał, zebrał poły tuniki i przygotował się na przesłuchanie. Po dozorcach z Filippi i buntownikach z Efezu trudno go było zresztą zaskoczyć strojem pogan.

Obaj podeszli bliżej. Jeden z nich, młodzieniec o wymuszonym, ściśle wyreżyserowanym uśmiechu, zmierzył Pawła wzrokiem od stóp do głów — zatrzymując się na nieogolonej twarzy, zrogowaciałych palcach bosych stóp i zakurzonym rąbku sukna.

— Dzień dobry, bracie, mam na imię Jim, — odezwał się chłopak w barbarzyńskim narzeczu, w którym Paweł z trudem wychwycił zniekształcone germańskie i łacińskie rdzenie. — Brat pewnie z ekipy filmowej do filmu historycznego na kongres regionalny? Porządkowy brata szuka? I dlaczego brat nie ma plakietki?

Jim zmarszczył brwi, które natychmiast powędrowały w górę — jego spojrzenie przywarło do twarzy Pawła.

— Bracie, no ile razy powtarzano podczas porannego wielbienia Boga? — westchnął z przyganą strażnik, kręcąc głową. — Owszem, Ciało Kierownicze przedstawiło „nowe światło” i pozwoliło nosić brody. Ale to nie znaczy, że można zarastać jak dzikus! W liście do Betel stoi czarno na białym: długość musi być stosowna, krawędzie równo przycięte trymerem, policzki gładko wygolone, żadnego kołtuna! A u brata co? Kłaki we wszystkie strony, kurz, okruszki… Brat w takim stanie zamierza stanąć przed kamerą? Przecież bracia z Działu Służby nie wpuszczą brata za próg studia, toż to jawna przyczyna do zgorszenia!

Paweł zachmurzył się. Barbarzyńskie dźwięki („filmik”, „plakietka”, „kongres”) składały się w niedorzeczność, lecz twardy, lustrujący ton urzędników rozpoznałby nawet na pustyni arabskiej. Tak mierzyli go wzrokiem strażnicy saduceuszów przed wrzuceniem do lochu.

— Charis hymin kai eirene (Łaska wam i pokój) — odezwał się dźwięcznie Paweł w koine, skłaniając lekko głowę wedle wschodniego obyczaju. — Czyje to włości, mężowie? Zmierzałem do Rzymu na sąd przed cesarza Augusta Nerona, lecz Pan porwał mnie w drodze. Z kim mam zaszczyt mówić? Czyście wyzwoleńcy rzymskiego prefekta?

Dwaj mężczyźni w czarnych garniturach spojrzeli po sobie. Uśmiech na twarzy pierwszego opadł, ustępując miejsca zawodowej czujności betelskich służb bezpieczeństwa.

— Jim, co on wygaduje? — spytał cicho drugi, nie spuszczając oka z żylastej dłoni Pawła spoczywającej na skórzanym woreczku ze szydłem. — To greka? Czy łacina?

— Pojęcia nie mam — wycedził nerwowo Jim, zerkając na tablet. — Ale akcent ma dziki. I coś wspomniał o Neronie. Słuchaj, a może to jakiś odstępca z Grecji? Pamiętasz, jak w zeszłym miesiącu jakiś wariat w Atenach próbował zakłócić wykład specjalny?

— Nie wygląda na brata z Grecji. Śmierdzi jak z obory… to znaczy jak bezdomny. I ten chałat…

Jim cofnął się o krok, położył dłoń na czarnym pudełku z anteną przy pasie i zaczął mówić powoli i donośnie, jak mówi się do głuchych albo niedorozwiniętych cudzoziemców:

— Proszę pana! To jest teren prywatny Towarzystwa Strażnica. Wstęp wyłącznie za przepustkami. Bez identyfikatora wstęp wzbroniony! Ma pan upoważnienie z Działu Służby?

Paweł, widząc, że greka nie przynosi skutku, postanowił zmienić mowę. Wyprostował się w całym swym niewysokim wzroście, błysnął zaognionymi oczyma spod gęstych brwi i przemówił w świętym języku ojców — po hebrajsku:

— Szalom alejchem. Jeśli jesteście mężami Pisma, powiedzcie: w czyim imieniu wzniesiono te kamienne góry? Gdzie tu dom zgromadzenia? Gdzie starsi, by włożyć ręce i łamać chleb?

Strażnicy jak na komendę cofnęli się o kolejny krok. Słowo „szalom” rozpoznali, lecz reszta gardłowych dźwięków brzmiała zbyt groźnie dla sielskiego spokoju Warwick.

— Kod dwa — wymamrotał szybko Jim do radiotelefonu na ramieniu. — Baza, tu Bramka-Północ. Mamy nieautoryzowane wtargnięcie na trawniku przy stawie. Mężczyzna, około sześćdziesiątki, wygląd orientalny. Ubrany w domowej roboty łachmany, zarośnięty, niezrównoważony, mówi w jakimś dziwnym języku, to chyba grecki albo hebrajski. Broni na razie nie widać, ale trzyma rękę przy pasie.

— Przyjęto, Bramka-Północ — zaskrzeczało radio metalicznym głosem. — Zawołajcie kogoś z tłumaczeń. Dziś w gmachu głównym dyżuruje brat Mark z sekcji starogreckiej i hebraistyki. Niech zejdzie i sprawdzi, co to za cyrk.

Paweł przyglądał się gadającemu czarnemu pudełku z chłodnym spokojem. Przez lata posługi widział egipskich magów, cypryjskich czarnoksiężników i wieszczki z duchem pytońskim — sztuczki szatana z mówiącymi amuletami nie robiły na nim wrażenia.

— Lękacie się słowa? — spytał cicho w koine, krzyżując ręce na piersi. — Czy dlatego postawiliście straż u bram, że sumienie wasze jest nieczyste przed Bogiem?

Po jakichś pięciu minutach od strony szklanych brył truchcikiem nadbiegł młodzieniec około trzydziestki. W przeciwieństwie do barczystych ochroniarzy był przygarbiony, w drucianych okularach, z potarganymi włosami i sińcami pod oczami — wierny wizerunek człowieka, który nad kolacjonowaniem manuskryptów spędza więcej czasu niż na świeżym powietrzu. Na jego plakietce widniało: „Mark. Dział Służby Tłumaczeniowej (WTS)”.

— Co tu macie? — wydyszał Mark, poprawiając przekrzywiony krawat. — Bracia, goni mnie termin z rewizją przypisów do Listu do Rzymian, Ciało Kierownicze żąda składu do piątku…

— Masz, naciesz oczy — Jim wskazał palcem Pawła. — Wylazł z krzaków. Szwargoce coś w twoim starożytnym narzeczu. Zbadaj sprawę, w końcu jesteś od martwych języków. Dowiedz się, kto to, zanim ściągniemy policję stanową za naruszenie terenu prywatnego.

Mark odwrócił się ku osobliwemu przybyszowi. Przemknął wzrokiem po żylastej, pochylonej sylwetce, zakurzonym wełnianym płaszczu, grubych rzemieniach sandałów, po rękach rzemieślnika przywykłych do krojenia twardej skóry…

I wtem Paweł spojrzał prosto na niego. Było to spojrzenie ciężkie, przeszywające na wylot — tak patrzą ludzie, którzy zajrzeli za drugą stronę istnienia.

— Ti estin to onoma su, adelphe? (Jak ci na imię, bracie?) — zwrócił się do niego Paweł, wyczuwając w zgarbionym młodzieńcu choćby iskierkę rozumu. — Czy ci strażnicy to cudzoziemcy, którzy nie znają mowy imperium?

Markowi zaparło dech. Okulary o mało nie zsunęły mu się z nosa.

To nie była sztuczna nowogreka z ateńskich kawiarni. Ani też wymuskana wymowa erazmiańska, jaką dukają studenci w seminariach. Była to najczystsza, cięta koine z połowy I wieku. Do tego z charakterystycznym, szorstkim akcentem cylicyjskim — Mark dopiero co w zeszłym tygodniu czytał monografię o dialektach Tarsu.

— Ja… jestem Mark — wydukał w starożytnej grece, a język plątał mu się w ustach. — Skąd… skąd jesteś? Kim jesteś?

— Jam jest Szaweł z Tarsu, z woli Bożej powołany apostoł Jezusa Chrystusa. Szedłem w więzach do Rzymu, lecz oto stoję tutaj. Powiedz mi, młodzieńcze: czyje to gmachy? Czyje piętno widnieje na drogach? I czyimi jesteście niewolnikami?

Mark przełknął nerwowo ślinę, próbując przełożyć betelskie szablony na starożytny język:

— To… to nie są niewolnicy cezara. Jesteśmy zborem prawdziwego Boga. Zwiemy się martyres [„świadkowie”] Najwyższego na całej ziemi!

Paweł znieruchomiał. Jego brwi zeszły się groźnie nad nasadą nosa, a spojrzenie przesunęło się po gładkich, lśniących policzkach strażników, po ich nienagannych, nakrochmalonych białych koszulach bez plamki brudu czy zaschłej krwi, po wypielęgnowanych dłoniach bez jednej blizny.

— Martyres? — powtórzył apostoł z ciężkim sarkazmem, a w jego głosie zadźwięczał metal. — Świadkowie? Męczennicy?! Czyjeż to świadectwo składacie w tych pałacach zbytków i wczasu? Gdzie wasze więzy? Gdzie ślady biczów, gdzie znamiona Pana Jezusa na waszych ciałach? Zwiecie się męczennikami, a pachniecie kosztownymi pachnidłami, nie zaś krwią przelaną za imię Chrystusa!

Mark cofnął się powoli o pół kroku, wpatrując się w apostoła oczami rozszerzonymi ze zgrozy i szoku.

Przepustka do „ziemskiego raju”

Jim trzymał już palec nad dotykowym ekranem tabletu, gotów wcisnąć czerwony przycisk wzywania biura szeryfa hrabstwa Orange.

— No i jak, Mark? — rzucił zniecierpliwiony drugi strażnik, poprawiając wyprasowaną klapę marynarki. — Co to za dziadek? Kolejny nawiedzony fundamentalista czy bloger-odstępca z TikToka? Jak nam zacznie wykrzykiwać hasła pod wejściem głównym, bracia z Komitetu Koordynatorów urwą nam głowy. Za czterdzieści minut mają poufną telekonferencję z biurem oddziału w Australii!

Mark przełknął ślinę. W jego głowie, przywykłej do metodycznego zestawiania wariantów Westcotta-Horta, papirusu Bodmera P66 i ujednoliconej linii doktrynalnej z Brooklynu, dokonało się właśnie trzęsienie ziemi.

Ten człowiek przed nim nie grał.

Nie pozował. Aktorzy z przedstawień kongresowych pachnieli lakierem do włosów, płynem do płukania tkanin i tanią szminką teatralną. Ten człowiek pachniał śródziemnomorską słoną falą, owczym potem, czosnkiem i suchym kurzem dróg Lacjum. A co najważniejsze — jego gardłowej, urywanej koine z charakterystycznym połykaniem samogłosek nie dałoby się podrobić: tak nie mówili nawet profesorowie z Oksfordu, tym można było nasiąknąć jedynie z mlekiem matki na ulicach starożytnego Tarsu.

„Szaweł z Tarsu… — zahuczało w skroniach Marka. — Panie, zmiłuj się… Nie, zaraz. Jehowo, ratuj. Zmartwychwstanie? Przedwczesne zmartwychwstanie pomazańców? Przecież Ciało Kierownicze uczyło, że zmartwychwstanie do nieba zaczęło się już w roku 1918 i jest niewidzialne! A tu… ciało i krew, brud za paznokciami i nieogolona gęba w samym środku stanu Nowy Jork!”

Jeśli wezwą policję, wybuchnie międzynarodowy skandal. A jeśli przed nim naprawdę stoi… on? Jeśli Bóg w obliczu bliskiego Armagedonu uczynił cud, zsyłając jednego z dwunastu… a raczej trzynastego apostoła, wprost pod próg widzialnej organizacji ziemskiej? Tego nie wolno oddać w ręce gliniarzy. To musi zobaczyć Ciało Kierownicze. Osobiście.

Mark przybrał najbardziej nabożny, maślany uśmiech, na jaki stać było doświadczonego betelczyka z długim stażem.

— Odwołajcie to, bracia — machnął ręką z udaną obojętnością, pilnując, by palce mu nie drżały. — Żadnej policji. Fałszywy alarm.

— To znaczy? — Jim zmarszczył czoło.

— To… tajny projekt Działu Audio-Wideo — skłamał Mark, zniżając głos do spiskowego szeptu. — Pamiętacie, jak w zeszłym tygodniu na porannym wielbieniu brat Sanderson wspominał o pracach nad wielkim filmem kostiumowym o życiu apostołów na kongres w 2027 roku? No więc sprowadzili tego brata z jakiegoś odległego zboru na Cyprze. Mówi autentycznym dialektem. Pełne wejście w rolę metodą Stanisławskiego — tak się wczuł, że od trzech dni z niej nie wychodzi. Mieli go od razu zawieźć do charakteryzatorni w Studio B, ale kierowca z bazy transportowej widocznie wysadził go przy złym szlabanie.

— A gdzie plakietka? — Jim zmrużył oczy podejrzliwie niczym Cerber.

— Rekwizytorzy zostawili w wozie. Biorę go na swoją odpowiedzialność. Wprowadzę go przez pion techniczny tłumaczeń prosto na górę, do zarządu. Sami rozumiecie, nad projektem czuwa osobiście Komitet Wydawniczy. Głupio by było, gdyby zdjęcia się opóźniły przez brak identyfikatora, prawda?

Magiczne zaklęcia: „Ciało Kierownicze”, „Komitet Wydawniczy” i cień gniewu zwierzchników poskutkowały bez pudła. W Betel panowała żelazna reguła: jeśli nie wiesz, co zrobić — ustąp temu, kto powołuje się na autorytet z góry.

— No dobra, Mark — bąknął Jim, chowając radio. — Bierz tego swojego Cypryjczyka. Ale prowadź go schodami służbowymi. Nie daj Boże, żeby w takim stanie napatoczył się na wycieczkę z Ohio — siostry z wrażenia zemdleją od tego jego zapachu.

Mark odetchnął z ulgą i zwrócił się ku apostołowi:

— Akolouthei moi, kyrie (Pójdź za mną, panie) — rzekł w koine, ledwo powstrzymując pełne czci drżenie głosu. — Musimy wejść do środka. Tu… nie jest najlepsze miejsce do rozmowy.

Paweł zmierzył młodzieńca długim, ciężkim spojrzeniem. Przymrużył zaognione oczy, próbując dojrzeć prawdę ukrytą za dziwacznymi szkiełkami w cienkiej oprawie na nosie Marka.

— Mówisz jak uczony w Piśmie, młodzieńcze — odparł Paweł, unosząc rąbek tuniki, by nie deptać idealnie gładkich płyt chodnika. — Lecz w twojej mowie znać szkołę obcych. Dokąd mnie prowadzisz? Do pretorium?

Ruszyli szeroką aleją ku olbrzymiej bryle ze szkła i szlifowanego piaskowca. Z bliska kompleks przytłaczał cyklopowym rozmachem. Żadnych pęknięć, żadnego kurzu, żadnego śladu bytności setek mieszkających tu ludzi. Wszystko lśniło chłodną, nienaganną czystością grobowca bogatego faryzeusza.

— To nie pretorium — szeptał pośpiesznie po grecku Mark, prowadząc go ku bocznym drzwiom i co chwila oglądając się za siebie. — To Warwick. Biuro Główne… ludu prawdziwego Boga. Ośrodek ogólnoświatowej działalności kaznodziejskiej.

— Ogólnoświatowej? — upewnił się Paweł, przystając na moment przed lustrzanymi drzwiami, w których odbiła się jego krępa postać obok chudego betelczyka. Nagle skrzydła rozsunęły się same z cichym sykiem.

Apostoł odskoczył w tył, dłoń odruchowo pomknęła do pasa w poszukiwaniu oręża, lecz natrafiła jedynie na szewskie szydło.

— Czary? Mechanika aleksandryjska? — wycedził przez zęby.

— Nie, nie, fotokomórki… to znaczy światło załamane w kryształach, zwykła mechanika, przysięgam! — zamachał rękami Mark, przerażony, że starzec zaraz narobi rabanu w holu. — Błagam cię, wejdź!

Wstąpili na polerowaną marmurową posadzkę westybulu. Klimatyzowane powietrze owiało Pawła suchym chłodem. Wokół krzątali się nienaganni młodzi mężczyźni i kobiety w skromnych spódnicach za kolana. Wszyscy trzymali w rękach cienkie, płaskie tafle szkła, po których migały ich palce, a twarze malowały się osobliwym, zastygłym spokojem. Nikt się nie kłócił, nikt nie śmiał się głośno. W holu unosił się jednostajny, sterylny szept, przerywany miękkim stukotem obcasów.

— Kim są owi rzezańcy w pętlach na szyjach? — spytał cicho Paweł, wskazując z pogardą gromadkę betelczyków pod krawatami, omijających go szerokim łukiem. — Dlaczego niewiasty są ostrzyżone i bez nakrycia głowy? Czy to jakaś gmina nazirejczyków?

— To… słudzy Betel. Bracia i siostry — zmieszał się Mark. Zrobiło mu się nieznośnie wstyd za własny krawat, który nagle wydał mu się prawdziwą pętlą niewolnika. — Oddali życie na służbę dla Królestwa.

Mark przyłożył plastikową plakietkę do czytnika kołowrotu, zapaliła się zielona strzałka. Przeprowadził Pawła przez bramkę służbową, pilnując, by trzymać się z dala od obiektywów głównych kamer monitoringu.

— Posłuchaj, Szawle… jeśli naprawdę jesteś Szawłem — Mark przeszedł w półszept, gdy skręcili w długi korytarz skrzydła administracyjnego, obwieszony wykresami wzrostu w oddziałach i fotografiami uśmiechniętych członków Ciała Kierowniczego. — Odpowiedz mi na żywego Boga: jak się tu znalazłeś? Wedle Pisma czekałeś na sąd cezara w więzach w Rzymie. Twój Drugi List do Tymoteusza… napisałeś go? „Albowiem krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozłąki nadeszła”? Ścięto cię mieczem u Wód Salwijskich?

Paweł stanął jak w wryty pośrodku korytarza. Krzaczaste brwi zbiegły mu się nad nosem tak groźnie, że Mark mimowolnie wbił głowę w ramiona.

— O czym ty prorokujesz, pacholę? Jaki „drugi list”? Zostawiłem Tymoteusza w Efezie, a sam przykuty jestem do łańcucha w wynajętym domostwie opodal Kapitolu! Chwila mej rozłąki? — Paweł uśmiechnął się gorzko, a w jego oczach mignęła iskra autentycznego bólu więźnia. — Modliłem się nocą do Chrystusa. Dusza pękała mi z troski o kościoły. Bałem się, że dzieło nasze runie pod obcasem cezara. Wtedy Pan ukazał mi się i rzekł: „Pokażę ci, w co wyrodzi się wiara, gdy twoje serce chwieje się w zwątpieniu”. Potem nadszedł wicher… i oto stoję na waszych wybrukowanych kamieniem wzgórzach.

Mark zakrył usta dłonią. Serce łomotało mu w piersi z siłą młota pneumatycznego.

„Nie ścięty… Znalazł się tutaj przed egzekucją! Z roku 62 naszej ery! — myśli Marka gnały oszalałe, układając się w olśniewający obraz. — To nie zwykłe zmartwychwstanie. To znak! Sam Jehowa przeniósł go przez wieki, tuż przed wielkim uciskiem, by umocnić Ciało Kierownicze! By żywy apostoł pobłogosławił widzialną organizację przed wybuchem Armagedonu!”

Marka zalała fala euforii, zmieszana ze świętym przerażeniem. Wyobraził sobie miny członków Ciała Kierowniczego. Stephen Lett z tą swoją ekspresyjną mimiką! Gerrit Lösch! Geoffrey Jackson! Przecież przez dziesięciolecia cytowali Pawła w co drugim artykule „Strażnicy”!

— Szawle… bracie Pawle — Mark z namaszczeniem dotknął zakurzonego rękawa apostoła. — Twój bieg nie poszedł na marne! Spójrz wokół! Twoje listy przetrwały. Weszły w skład Pisma Świętego! Dobra nowina o Królestwie dotarła aż po krańce ziemi — od wschodu do zachodu! Osiem milionów wiernych na całym świecie nie bierze do ręki oręża i rozgłasza imię Najwyższego!

Paweł na moment złagodniał. Twarz mu pojaśniała, a surowe bruzdy wokół ust rozprostowały się:

— Osiem milionów?.. Więc poganie poddali się posłuszeństwu wiary? Więc Chrystus króluje w ich sercach?

Mark zająknął się, czując teologiczną pułapkę, lecz szybko opanował zmieszanie:

— Chrystus… tak, oczywiście, Chrystus jest naszym Królem w niebiosach od października 1914 roku! Lecz na ziemi ustanowił „niewolnika wiernego i roztropnego”. Grono namaszczonych braci, Ciało Kierownicze. To oni nami kierują. Rozdają nam pokarm duchowy we właściwym czasie! Wyjaśniają tajemnice Pisma i podają „nowe światło”!

— Jaki znów niewolnik? Jakie światło? — Paweł nachmurzył się, a w jego głosie znów zabrzmiał metal, tak dobrze znany Koryntianom i Galatom. — Jeden jest Pośrednik między Bogiem a ludźmi, Człowiek Chrystus Jezus! Któż poważył się wcisnąć między latorośl a krzew winny?

Mark syknął ze strachu, wciągając Pawła do windy służbowej i wciskając guzik trzeciego piętra — tam, gdzie mieściły się gabinety rozmów i zamknięte studio Działu Audio-Wideo:

— Ciszej, na wszystko, co święte, bracie Pawle! Nie tutaj! Prowadzę cię do nich. Siedzą w studiu, nagrywają orędzie do ogólnoświatowej społeczności braterskiej. Zobaczysz ich na własne oczy. To pomazańcy. Zrozumieją. Sam Bóg cię do nich przysłał, byście wspólnie obwieścili koniec tego złego systemu rzeczy!

Drzwi cichej windy zamknęły się, odcinając ich od korytarza. Paweł stał, wpatrując się w swoje odbicie w szczotkowanej stali nierdzewnej, a jego palce powoli zaciskały się w ciężkie, spracowane pięści.

W poczekalni „Wiernego Niewolnika”

Winda wypluła ich na trzecim piętrze skrzydła administracyjnego. Powietrze było tu jeszcze bardziej suche, wykładzina — jeszcze grubsza, a cisza nie tchnęła powagą katakumb, lecz ołowianym, wykrochmalonym dostojeństwem szwajcarskiego banku.

Mark pośpiesznie…

— koniec bezpłatnego podglądu —