Gdzie kryją się ludzie?
Krótkie opowiadanie o tym jak czasem się czuję.
Pokaż fragmentZwiń fragment
Pierwsze 50%
Raz była niedokończona historia, w której jechał z rowerem pełnym kół. Jechał przez zboże, słając drogę połamanymi źdźbłami. Celem w myślach ogarnięty, a smutny na zewnątrz. Beztroski, w milczeniu pełnym wzruszeń, w strachu bez cienia nadziei. Jechał. Z daleka zobaczył uczciwie rozdroże. Rozwidlenie w dwie strony pośród słoneczników. Tym razem nie stał tam znak, wskazujący drogę. Był tylko, nie wiadomo skąd, osamotniony znak stopu. - Co ja teraz pocznę? – lamentował Zegarowy Chłopak. Naprawdę nie wiedział. - Dzień dobry – odezwał się Stop. – Zastępuję dziś mojego kolegę. Strasznie łamie go w nodze. Dziś ja panu wskażę właściwą drogę. Chłopak zszedł z roweru. Przytulił czule. - Bo się zarumienię. - I tak jest pan czerwony. Jadę z ważną misją. Muszę przekazać generałowi, że wojna już się rozpoczęła. Znak, gdyby miał oczy... Ale nie miał. - Musiałeś pomylić planety, synu – powiedział. Zegarowy Chłopak popatrzył w jego oczy, gdyby je miał. - Nie rozumiem. - Tu nikogo nie ma – wyjaśnił Stop. – Jesteś sam. - To nieprawda! Pokaż mi drogę. Znak pokazał. Chłopak czym prędzej ruszył przed siebie. Z kim miałby walczyć, skoro jest sam? Skoro nie ma tu żadnego człowieka oprócz niego? Z kim? Nie mógł w to uwierzyć. Zawsze są inni. Widać to na pierwszy rzut oka. Widać ich ślady, które odnawiają, które codziennie zaciera miarowo natura. Po godzinnej jeździe zobaczył chaty na tle lasu. Chaty z desek i słomy. Wpadł na kamienną uliczkę z wertepami. Wioska była mała. Roiło się w niej od zwierząt hodowlanych, lecz nigdzie ni śladu człowieka. Zegarowy Chłopak szybko i skutecznie przejrzał każdy zakamarek. Brakowało tchu. Czasu było niewiele. - Kościół! – krzyknął, nie oczekując cudu. Pognał co sił w nogach do budynku z krzyżem. Kościół stał nad stawem dla topielców. W środku panowała całkowita pustka. Ławki jednak, rzędem ułożone, czekały... Woda święcona czysta, jakby przed chwilą nalana. Wszystko nie dla niego. Wyszedł. Wrócił po rower. - Bez sensu to wszystko – powiedział do siebie. Nie mógł znaleźć jednośladu. Ruszył na pieszo polną ścieżką. Zauroczyły go połacia kwiatów, gubiących swe nasiona w letnim wietrze. Dróżka wiła się po
— koniec bezpłatnego podglądu —
Zaloguj się lub załóż konto, aby czytać pełne teksty, zapisywać i oceniać.
Znalazłeś problem w tym tekście? Zaloguj się, aby zgłosić tekst.
Czytelnicy tej publikacji
Zbieramy dane o lekturze. Publiczne statystyki pojawią się po osiągnięciu 20 czytelników pełnego tekstu.
Ostatnie 30 dni, z dzisiejszą aktywnością. Aktualizacja raz na godzinę. Liczby są zaokrąglone. Pomiar od 2026-09-12.
Jak liczymy?
Popularność łączy liczbę czytelników pełnej treści, średni postęp i odsetek ukończeń. Same kliknięcia nie dodają punktów.
Wynik = √liczby czytelników × (0,20 + 0,30 × średni postęp + 0,50 × odsetek ukończeń). Postęp i odsetek we wzorze mają wartości od 0 do 1.
Pulę Popularnych liczymy od uruchomienia nowej wersji serwisu (27 września 2026). Kwalifikuje się tekst z co najmniej 2 czytelnikami pełnej treści. Raz na godzinę wybieramy 100 najwyższych wyników. Strona główna losuje z tej puli do ośmiu publikacji. Starszy tekst również może się zakwalifikować.
Ukończenie oznacza szacowaną lekturę przynajmniej 90% treści, dotarcie do zakończenia i odpowiedni czas. Szybkie przewinięcie, ukryta karta, własne odczyty autora i powtórzenia nie zwiększają wyniku. Postęp łączymy między wizytami. Koniec bezpłatnego fragmentu liczymy oddzielnie.
Pomiar jest szacunkiem i obejmuje działający czytnik w przeglądarce. Liczby czytelników dotyczą kont; wizyty gości są osobną statystyką. Dane o lekturze zbieramy od wdrożenia nowego pomiaru. Dawne odsłony pozostają archiwalnym licznikiem.
Chronimy małe próby i zaokrąglamy liczby do piątek oraz odsetki do pięciu punktów procentowych. „—” oznacza brak wystarczających danych. Nie ujawniamy zachowań poszczególnych osób.
Komentarze czytelników
Profil Pluszak
Aby komentować, zaloguj się.
Wczytywanie komentarzy…