Leśniczówka

Pierwsze 50%

- Tu jest po prostu cudownie! Martin, spójrz na ten las! – Saydie kręciła się na tylnym siedzeniu samochodu, wyglądając przez okno raz z prawej, raz z lewej strony, to znów przysuwając się do siedzenia kierowcy, by zerknąć, co widać z przodu. Jechali wąską, piaszczystą drogą wcinającą się w zieloną gęstwinę, stworzoną głównie ze starych, liściastych drzew. Droga wyglądała na rzadko uczęszczaną. W wielu miejscach porastała trawą i chwastami a długie konary gdzieniegdzie ocierały się o maskę samochodu. Za kierownicą siedział Martin, wysoki, krępy dwudziestolatek, w sportowej koszulce i wytartych dżinsach. Prowadził ostrożnie, obawiając się żeby nie uszkodzić starego Forda na wybojach. Oczy chłopaka błyszczały radością i podnieceniem. Jak na razie wszystko wyglądało lepiej, niż to sobie wyobrażał. Obok, na siedzeniu pasażera Clive w swoich ciemnych okularach o kosmicznym kształcie, nie starał się nawet zetrzeć z twarzy triumfującego uśmieszku. Ten wyjazd był jego pomysłem. Kiedy usłyszał, że znajomi poszukują miejsca do nakręcenia amatorskiego horroru na zajęcia dotyczące filmu, zaproponował opuszczony domek w lesie. Rudera wciąż należała do jego rodziny, chociaż od wieków nikt tu nie przyjeżdżał. Clive odwiedził to miejsce jakieś pół roku temu, z czystej ciekawości. Leśniczówka zrobiła na nim spore wrażenie, przede wszystkim ze względu na nienajgorszy stan, no i mroczny klimacik opuszczonego siedliska w środku ciemnego lasu. Idealnie pasowała na scenografię horrorku. Uśmiechając się do siebie chłopak snuł pomysły jak można by wzmocnić nastrój grozy. Już przedsięwziął pewne kroki, ale wszystko w swoim czasie. Miał dla znajomych całe mnóstwo niespodzianek. - Jaj! – westchnęła z zachwytem Saydie - Idealny! – zawtórował jej Martin Wjechali na niewielką polankę, na której stał drewniany dom. Potężne, pomalowane na ciemno bale tworzyły solidną konstrukcję składającą się z parteru i poddasza przykrytego spadzistym dachem. Staroświeckie okiennice zakrywające okna, dla wzmocnienia zostały zaryglowane przybitymi do ścian deskami. Trawy i krzaki oraz zdziczałe kwiaty i winorośl tworzyły kłęby zieleni wokół budynku. Na ganku, rozpięta na zardzewiałych łańcuchach kołysała się huśtawka w kształcie ławy. Przy każdym jej poruszeniu rozlegał się nieprzyjemny zgrzyt tartego o siebie metalu. Samochody zatrzymały się na bardzo zaniedbanym, zarośniętym podjeździe przed domem. Z Forda pierwsza wyskoczyła Saydie, rozcierając zgrabne opalone nogi. - Cała zdrętwiałam – jęknęła Martin przeciągał się po drugiej stronie pojazdu. - Hej, co wy na to? – zawołał do osób wysiadających z drugiego samochodu. Bardzo wysoki, szczupły chłopak, o długich prostych włosach związanych w koński ogon, podszedł do Martina i poklepał go po plecach. - Jest ekstra, po prostu boskie! – powiedział – Milion razy lepsze niż jakakolwiek dekoracja. To jest coś! - Garry już się rozpływa – roześmiał się pulchny blondynek w pasiastej koszulce – Rzecz w tym, że to miejsce jest strasznie daleko od jakiejś cywilizacji. Nie widziałem tu po drodze żadnego Taco Bell ani nawet KFC. - Akurat tobie Mick przyda się zrzucić parę kilo – stwierdził Clive, który też już wydostał się z auta. - Ależ jesteś złośliwy! – zauważyła drobna brunetka w okularach. Ona jedna nie wyglądała na zachwyconą. Rozglądała się dookoła marszcząc brwi i przygryzając dolną wargę. – Nie podoba mi się tutaj – mruknęła pod nosem Czyjeś silne ramię oplotło jej szyję. Poczuła zapach dobrej wody toaletowej. To mógł być tylko ten szpaner Clive. - Co jest skarbie? – wyszeptał jej w ucho - Odwal się! – odepchnęła go najmocniej jak mogła. Nie przepadała za nim, mówiąc najdelikatniej. Ten ironiczny uśmieszek doprowadzał ją do szału. Chłopak ściągnął swoje ogromne okulary przeciwsłoneczne i przechylając głowę wbił natarczywy wzrok w koleżankę - Złośnica! – syknął – Intrygujesz mnie - A ty mnie nie! – odpowiedziała na to - Hej, Clive, Rachel, flirtowanie na później. – zawołał w ich kierunku Martin – Teraz trzeba się rozlokować. Jest klucz do tych drzwi czy będziemy się włamywać? - Bez paniki! – Clive kilkoma susami pokonał dystans, jaki dzielił go od ganku, zgrabnie przeskoczył schodki i wylądował przy drzwiach. Ta-da! – zawołał wyjmując z kieszeni pęk kluczy – Przygotujcie się na najlepsze! Przez chwilę szarpał się z zardzewiałymi zamkami, które jednak dały za wygraną i wnętrze starego domostwa stanęło otworem przed przybyszami. - Zapraszam państwa – Clive zgiął się w przesadnie głębokim ukłonie. Powoli, jedno za drugim, weszli do środka. Powitał ich słodkawy zapach kurzu i zgnilizny. Niewiele światła wpadało przez szpary w zasłoniętych oknach. Z mroku wyłaniał się zarys schodów prowadzących na poddasze, drzwi do pomieszczeń obok i kawałek saloniku. - Ha! To nawet namiotów nie musimy rozkładać! – ucieszył się Martin - Mówiłem ci – w głosie Clive’a zabrzmiała duma - A co z prądem? – zaniepokoił się Mick - Generator działał – wyjaśnił kolega wczuwając się zupełnie w rolę gospodarza – Instalacja jest we wszystkich pomieszczeniach. - Super, tylko czy laptopa i reflektory da się podłączyć? - Pewnie! Chodź, spróbujemy uruchomić ten stary agregat. Clive pociągnął za sobą Micka. Reszta paczki trochę po omacku posuwała się w głąb domu. Drewniane podłogi skrzypiały pod stopami, gdy tylko ktoś dotknął jakiegoś z pozostałych tu mebli, wzbijał chmurę kurzu. Krocząca na końcu Rachel czuła się bardzo niepewnie. Miała wrażenie, że w ciemnych kątach pokoju czai się zło. Kto, jak kto, ale ona nie powinna mieć gęsiej skórki na rękach. W końcu uchodziła za wielbicielkę i znawczynię horrorów. Może po prostu widziała ich zbyt wiele, a takie nastrojowe miejsce przywodziło na myśl najstraszniejsze fragmenty filmów. Na przykład „Martwe zło” – domek w środku lasu, grupka znajomych, zupełnie jak oni, odnajdują taśmy, na których nagrano zaklęcie budzące do życia demony kryjące się w lesie. Dziewczyna mimowolnie zadrżała. Uwielbiała ten horrorek, widziała go conajmniej trzy razy, ale teraz samo wspomnienie budziło większą grozę niż oglądane na ekranie sceny. - O Boże! – wykrzyknęła niespodziewanie Saydie. - Co się stało? – Martin przypadł do koleżanki opiekuńczo otaczając ją ramionami. - Tam – wskazała ręką. Pod jedną ze ścian pokoju, niedaleko kominka tkwił ciemny, podłużny, klockowaty kształt. Wyglądał trochę jak ława, albo skrzynia. Wystarczyło jednak podejść dwa kroki bliżej, żeby pozbyć się wszelkich wątpliwości. To była trumna. Wszyscy poczuli na plecach lodowaty dreszcz. Rachel miała zamiar odwrócić się na pięcie i wybiec jak najszybciej z tego ciemnego domostwa. Wtedy zapłonęło światło. Ciepły blask wypłoszył cienie. Salonik nie wyglądał już groźnie, raczej dość żałośnie. Naderwane tapety na ścianach, pajęczyny w narożnikach pod sufitem, marmurowy kominek pokryty gęstą warstwą sadzy i kurzu, dwa stare fotele, których oryginalnego koloru nie sposób było odgadnąć, niski drewniany stolik przechylony na stronę ułamanej nogi i trumna. Nowiutka, pokryta lśniącym, ciemnym lakierem drewniana skrzynia, ze srebrnym krzyżem na wierzchu i białą falbaną w miejscu gdzie wieko stykało się z podstawą. - O, widzę że znaleźliście moją niespodziankę – Clive stał w progu z ręką wciąż tkwiącą na przełączniku światła. - Stary... to... – Martin miał problemy z wyartykułowaniem jakiegoś sensownego zdania. - Nie musicie mi dziękować – Clive nonszalancko podszedł do trumny i usiadł na wierzchu. Poklepał wieko – Ładna, co? - Skąd..? – bąkał Martin Siedzący przed nim kolega w odpowiedzi odsłonił w uśmiechu piękne białe zęby. - Ale jesteś powalony! – skwitował Garry - He he, poczekajcie aż zobaczycie zawartość – zsunął się z pokrywy, nachylił się nad skrzynią i najpierw tylko minimalnie uchylił wieko. Zerknął spode łaba w kierunku znajomych, którzy patrzyli na niego z wyczekiwaniem. Prawa brew na jego twarzy uniosła się do góry sprawiając komiczne wrażenie. - Wujku – szepnął Clive w kierunku ciemnego otworu – Czas się rozruszać. Za długo tu leżysz. Nagłym ruchem otworzył ozdobną klapę. Znajomi mimo woli odskoczyli. Trumna była jednak pusta. Wewnątrz śnieżnobiałe, satynowe wyściełanie, niemal zapraszało, aby złożyć na nim zmęczone ciało. - Rany Clive, jesteś potworem! – westchnęła Saydie. Chłopak śmiał się histerycznie. - Ale się spietraliście! – chichotał - Też masz pomysły! – prychnęła Rachel - Wiecie co, jesteście strasznymi drętwiakami – westchnął – W końcu przyjechaliśmy się tu zabawić, a wy tak śmiertelnie poważnie, śmiertelnie poważnie he he – powtórzył napawając się tym zwrotem - do wszystkiego podchodzicie. Martin, przecież obiecywałeś, że będzie niezły ubaw, a teraz, co? Zapytany jedynie przewrócił ze zgrozą oczami. Wyglądało na to, że wolałby, aby kolega nie wypowiadał tych słów. - Ubaw? – zapytała Rachel zmienionym głosem – Martin, o co tu chodzi? Ten film to dla ciebie tylko zabawa? - No nie… - zająknął się speszony – Ale nie można też traktować tego całkiem na serio. – wyjaśnił – Myślałem, że nakręcimy coś z jajem, takie skrzyżowanie Nosferatu Wampir z Nieustraszeni Pogromcy Wampirów Polańskiego. Jak pastiż filmów grozy, no wiesz… - Nie wiem. – odpowiedziała urażona. - A ja byłem przekonany, że zrobimy coś w stylu Blair Witch Project – wtrącił Garry - No co ty! Znów zaczęły się dyskusje o filmie. Rachel nie miała ochoty po raz setny tego słuchać. Spędzili już tyle godzin przed wyjazdem kłócąc się o każdy szczegół. Zrezygnowana postanowiła opuścić na trochę przyjaciół. - Dokąd idziesz? – zawołał za nią Martin - Przejdę się po lesie. - Tylko nie odchodź za daleko, bo można się zgubić – przestrzegł Clive - Poradzę sobie – odparła zirytowana uwagami kolegi. Pragnęła chwili samotności żeby zebrać myśli. Powoli zapadał zmrok. W lesie rozbrzmiewał ostatni tego dnia ptasi koncert, pachniało wilgotną ziemią. Szła przed siebie trochę jak w transie. Nic nie układało się po jej myśli. Najpierw przyczepił się do nich Clive. Ledwo go znała. Chodził na zupełnie inne zajęcia. Znał Martina i zaproponował mu ten wyjazd, ale poza tym nie miał nic wspólnego ani z zajęciami z filmu, ani z kółkiem dramatycznym ani z warsztatami pisarskimi. Tym czasem ona włożyła całą swoją duszę w napisanie scenariusza, który teraz, pod wpływem Clive’a, miał zostać zamieniony w komediową historyjkę, w żart. Nie widziała nic zabawnego w swojej historii o tragicznej miłości, śmierci, przekleństwie i zmaganiu się z mroczną naturą. Może powinna wycofać się z tego projektu? Ale jeśli zabierze swój scenariusz, koledzy nie będą mieli tematu, a ona nie znajdzie równie dobrego reżysera, co Martin, i tak świetnych filmowców jak Mick i Garry. Saydie była śliczna i znakomicie nadawała się do roli głównej bohaterki. Nie, Rachel nie mogła teraz zrezygnować. Nie przez kogoś takiego jak Clive! Przystanęła. Była na tyłach domu, gdzie polana kończyła się stykając z ciemną leśną gęstwiną. Pod jednym z rozłożystych drzew wznosił się mały kopczyk porośnięty wysoką trawą. Podeszła bliżej. Nad kopcem, częściowo zasłonięty łodygami sterczał lekko spróchniały, drewniany krzyż. Dziewczyna wzdrygnęła się. Co to za miejsce? Poczuła narastający we wnętrzu niepokój. Coś zaszeleściło między gałęziami a ona w jednej chwili rzuciła się do ucieczki. Serce podchodziło jej do gardła. Biegła nie oglądając się za siebie dopóki nie znalazła się w zasięgu światła sączącego się przez otwarte drzwi domu. Wpadła na Saydie omal nie przewracając koleżanki. - Rachel, co się stało? Nie mogła złapać oddechu. Obejrzała się za siebie, ale mrok zgęstniał już na tyle, że poza sylwetkami drzew niczego nie mogła dostrzec. - Wejdźmy do środka – zaproponowała Saydie – Może uda nam się zaparzyć herbatę. Kuchnia wygląda całkiem przyzwoicie. Koledzy wciąż dyskutowali w saloniku, nad otwartą trumną. Dziewczyna pomyślała, że to wszystko jest zbyt groteskowe, aby mogło być prawdziwe. - Tam… tam pod lasem jest jakiś grób – wyrzuciła z siebie. Wszyscy umilkli spoglądając na nią jak na wariatkę. - Co ty gadasz? - Widziałam. To stara mogiła. - Kurde Clive, gdzie ty nas ściągnąłeś! – w głosie Garry’ego można było wyczuć rozbawienie, jakby nie wierzył dziewczynie. Zagadnięty chłopak tylko wzruszył ramionami - To stary dom. Może ktoś tu umarł. Nie wiem - Fajnie, po prostu super! – oburzyła się Saydie – Nie mam ochoty tu zostawać na noc - No co ty! – obruszył się Martin – Dziewczyny, chyba się nie boicie? Clive ma rację, to stara zapuszczona leśniczówka, możliwe, że kogoś pochowano pod lasem, a może to grób ukochanego pieska byłej właścicielki, czy właściciela? Nie będziemy z powodu jakiegoś kurhanu szukać po nocy lepszego noclegu. Tu jest wszystko, czego potrzebujemy - prąd, woda, kominek. O właśnie, zaraz w nim napalimy i od razu zrobi się przyjemniej! - Z drugiej strony – odezwał się Clive uśmiechając się szelmowsko – większość horrorów ma właśnie taką fabułę… - Zamknij się! – naskoczyli na niego koledzy - Dość tych głupot – Martin przejął dowodzenie. – Dziewczyny sprawdzą czy kuchnia do czegoś się nadaje, a my rozpakujemy samochody. Rachel stała zastanawiając się, co robić. Możliwe, że wyobraźnia płatała jej dziwne figle, albo faktycznie dziewczyna obejrzała o jeden film grozy za dużo. Poczuła, że ktoś się w nią wpatruje. Gdy uniosła głowę zobaczyła zielono-szare oczy Clive’a. Jego spojrzenie było przenikliwe i jednocześnie twarde. Mimowolnie skuliła się w sobie. Na twarzy chłopaka pojawił się pogardliwy uśmiech. Postanowiła go zignorować. Kiedy przechodziła obok wyszeptał: - Będziesz ostatnia

*******

W kominku płonął ogień rzucając ciepły blask na drewnianą podłogę chaty. Tajemnicze cienie tańczyły na ścianach pokoju. Księżyc sprawił, że poruszane przez wiatr gałęzie drzew za oknem, zdawały się ogromnymi dłońmi o krogulczych pazurach. Silniejszy podmuch poruszył zasłonką i zachwiał płomykiem świecy stojącej na kominku. Siedząca przed ogniem kobieta skuliła się, szczelniej owijając zwiewną tuniką. Pochyliła się bliżej w stronę ciepłych płomieni, a złociste pukle jej włosów zsunęły się z pleców po ramieniu, aż końcówki loków dotknęły podłogi. Kobieta odwróciła głowę nasłuchując. Wtedy rozległo się głośne pukanie do drzwi i... - Cięcie! – zawołał Martin – Masz to? – zapytał Garry’ego - Tak, chyba nie trzeba będzie powtarzać. - Rachel, pomóż mi – zawołała Saydie wstając z fotela – Coś z tą treską jest nie tak. Boję się, że mi wypadnie. Drobna dziewczyna, ubrana w zabawne szare ogrodniczki, przypominała trochę myszkę i jak myszka, szybko i zwinnie, uwijała się poprawiając fryzurę koleżance. Sprawnie wypięła tresę złocistych loków, rozczesała ją grzebykiem chowanym w kieszonce na piersiach, po czym delikatnie upięła ją na głowie Saydie. Pracę nad filmem zaczęli już w dzień przyjazdu. Wybrali plany zdjęciowe, rozstawili sprzęt, trochę uprzątnęli, tylko na tyle, żeby co krok się nie brudzić. Odrobina starego autentycznego kurzu stanowiła doskonałą scenografię. Nie bardzo wiedzieli, co zrobić z trumną. Clive upierał się, żeby znieść ją do piwniczki, ale chociaż Martinowi i Garry’emu podobało się wnętrze a zwłaszcza sklepienia z czerwonej cegły, jako plan piwnica okazała się bezużyteczna, bo ze względu na brak prądu i wilgoć nie można jej było odpowiednio doświetlić. Pokój Nosferatu urządzili więc w sypialni na parterze. Stojące tam stare łóżko nakryli jedną z przywiezionych kotar, tak że mogło udawać katafalk, a na nim umieścili trumnę. Rachel wciąż czuła dreszcze na widok tego pudła. Nie pomogły wyjaśnienia Clive’a, że wypożyczył to z zakładu pogrzebowego. Dziewczyna zdawała sobie sprawę, że kręcą horror, ale za każdym razem czuła ciarki na plecach, gdy Martin albo Garry układali się, w trumnie, choćby tylko dla śmiechu. Noc spędzili na poddaszu. Były tam dwie sypialnie. W jednej wciąż stało duże małżeńskie łoże. Materac był w dobrym stanie i nie wykryli w nim żadnych robaków, więc obie dziewczyny oświadczyły, że zajmą ten pokój. Spały w jednym łóżku, każda owinięta we własny śpiwór. Rachel cieszyła się z tego rozwiązania. Nie chciała być sama. Położyły się dość wcześnie, zmęczone podróżą, ale długo jeszcze z saloniku na dole dochodziły je głosy dyskutujących chłopców. Rano wszystko wyglądało inaczej. Świeciło słońce zamieniając las w kalejdoskop mieniących się barw, ptaki niesamowicie śpiewały. Nawet konieczność chodzenia za potrzebą w krzaczki, ze względu na popsutą instalację oraz mycie w zimnej wodzie prosto ze studni, nie wpłynęło na humor przyjaciół. Byli niezwykle podnieceni pierwszym dniem zdjęć. Jednak zanim kamera poszła w ruch minął prawie cały dzień. Trzeba było nadać trochę więcej charakteru pomieszczeniom, tu zawiesić zasłonkę, tam postawić lichtarz ze świecami, rozstawić oświetlenie, podłączyć laptopy i mały telewizorek, na którym mieli sprawdzać rezultaty swoich działań. Dziewczynom bardzo dużo czasu zajęło prasowanie kostiumów. Właściwie dopiero późnym popołudniem zasiedli, każdy ze swoją kopią scenariusza w ręku, po raz setny dyskutując nad tym jak najlepiej przenieść na ekran napisaną przez Rachel historię. Słońce zanurzyło się w konarach drzew, długie cienie kładły się na polanie a Mick zaczął się poważnie niepokoić o światło, kiedy wreszcie stwierdzili, że muszą nakręcić przynajmniej jedną scenę. Zapadła noc, a oni dopiero po kilku podejściach uzyskali zamierzony efekt. - Teraz robimy najazd na drzwi – stwierdził Martin - Kiepsko to widzę – z powątpiewaniem pokręcił głową Mick – Nie doświetlę cię jak będziesz stał w progu. - A jakby dać światło od tyłu? – włączył się Garry – Taka ciemna sylwetka w poświacie księżycowej. - To wszystko fajnie wygląda w profesjonalnym filmie, a ja mam dwa reflektory. – skarżył się Mick – Zrób z tego poświatę... - A jakby nawiać trochę dymu? – pytał Martin – Dym by rozproszył światło - Może... - To ja na razie jestem wolna? – przerwała im Saydie – Bo coś bym zjadła. - Tak gwiazdeczko, możesz sobie podjeść – Martin uśmiechnął się ciepło – Tylko uważaj na make-up i suknię. - Hej, nie jestem świnią! – oburzyła się – Nie zabryzgam się niczym. Urażona odkręciła się na pięcie i pociągając za sobą koleżankę wybiegła do kuchni. Tutaj zostawili swoje zapasy – konserwy, chleb, zupki w torebkach, piwo, chrupki, ciastka. Saydie chwyciła jedną z puszek z piwem, otworzyła ją uważając żeby się nie oblać, po czym przechyliła i wypiła na raz przynajmniej połowę. - Co ty tak...? – Rachel była zaskoczona zachowaniem koleżanki. - Te reflektory cholernie grzeją – wyjaśniła – A do tego tresa jest jak szalik i czapka razem wzięte. - Ale za to jak bosko wyglądasz – stwierdziła przyjaciółka – Chłopcy gubią za tobą oczy. - Nie wszyscy... – wyszeptała dziewczyna i pociągnęła kolejny łyk piwa. Rachel przysunęła się bliżej. - Co jest? – zapytała Saydie posłała jej szybkie, nerwowe spojrzenie. Przez moment wyglądało na to, że się rozpłacze, ale tylko zmrużyła oczy i dokończyła piwo, po czym ze stukotem odstawiała pustą puszkę na stół. - Ha, co mi tam! – otarła ręką usta – Podoba mi się Clive! – wypaliła - Jak to? – Rachel nie potrafiła ukryć zdumienia. To idiotyczne pytanie wyrwało jej się zanim zdążyła pomyśleć. Chciała zapytać „Jak to możliwe, że podoba ci się ktoś taki, gdy w zasięgu ręki masz trzech świetnych chłopaków?” Na przykład Martin, był cudownym kumplem, wesołym, pomysłowym, interesującym facetem. Garry, chociaż trochę zwariowany, należał do tych osób, na których zawsze można polegać, a Mick to po prostu taki większy misiek, troskliwy, szczery do bólu, słodki. Zaś Clive... no tak, Clive wyglądał jak model z żurnala i był bogaty. Rachel ukradkiem zerknęła na koleżankę. Nie spodziewała się, że ta dziewczyna da się oczarować w tak banalny sposób. Saydie wodziła spojrzeniem po płytkach na podłodze. - Wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia? – spytała niespodziewanie Rachel już otworzyła usta, żeby wyjaśnić, że takie coś nie istnieje, to tylko zauroczenie, gra feromonów, ale wtedy właśnie w progu kuchni stanął Clive. Wysoki, szczupły, o szarozielonych oczach, w oprawie ciemnych rzęs, o ciemnych lekko uniesionych brwiach odcinających się od jasnej, delikatnej skóry i z gęstą szopą włosów w kolorze wyschniętej na słońcu słomy. Tak, mógł się podobać. - Co tam księżniczki? – zapytał Saydie wyprostowała się, jakby ktoś ją dźgnął czymś ostrym między łopatkami. Przechyliła…

— koniec bezpłatnego podglądu —