Łzy przed snem
miałam "wenę twórczą" i postanowiłam ją wykorzystać. Z jakim skutkiem - oceńcie sami . : - )
Pokaż fragmentZwiń fragment
Pierwsze 50%
„Nie wolno płakać”- powtarzała pani przedszkolanka, pani z surową miną. Kiwała palcem, potrząsała głową, jej usta układały się w dzióbek, a ja się czerwieniłam, karmazynowa czerwień oblewała moje dziecięce, pulchne policzki. Teraz też nie wolno. Mimo że już dawno pożegnałam przedszkole. Cokolwiek by się działo, nie pokazuj, że nie dasz rady, że masz chwilę słabości, nie radzisz sobie z życiem. Co pomyśleliby sobie ludzie , opinia się liczy, zdanie innych ma największe znaczenie, a ty chcesz płakać! Chodź do szkoły, do pracy, do sklepu. Tłum to wewnątrz. A potem strzel sobie w łeb . Od dzieciństwa tak mnie wychowywali, nie zachowuj się jak dziecko, nie baw się tym, ile ty masz lat ? Zepsułaś to, popatrz no , no popatrz, mamusia będzie płakać ! Poczucie winy.
Pogłębiam się w nim każdego dnia. Nazywam go moim przyjacielem, bo teraz nie ma innych przyjaciół, są tylko wrogowie. Każdy chce być lepszy, śpieszy się, aby po trupach dotrzeć na szczyt, szczyt, który wybrali za niego rodzice, dziadkowie, opiekunowie, kazali mu, taki masz być, taki – nie inny. A mi się smutno robi, jak tak na to patrzę. Jak mijają dni, kolejne dni, a oni, ci ludzie, żyją jak zacięta płyta, codziennie to samo, ten sam rytm. I zastanawiam się, czy ludzie się boją, że jeśli zmienią coś w tym rytmie, wyjdą z błędnego koła, to coś się stanie. Teraz to jest już jak wirus, niestety, śmiertelny. To smutne. Nie można się zatrzymać. Smutek.
Płaczę tylko wieczorem, poduszka jest powiernikiem mych łez, ona nie wygada, nie wyśmieje, będzie tylko leżała, poczeka aż skończę. A potem długo leżę i myślę, dużo się tego nazbierało przez cały dzień, myśleć już też zabraniają, bo to spowalnia twoją pracę. Wydajność pracownika, pracuj, pracuj, ucz się, nauczaj, 30 godzin na dobę, jak chcesz, możesz więcej. Byle nie mniej, to już nieładnie, olewanie przełożonych, szefów, nauczycieli. Bądź gotowy ! Zwarty i gotowy ! Gdy cię zawołam, ty masz przyjść do mnie jak pies, do mnie jak pies, 30 godzin na dobę, na dobę, pracuj, ucz się. Łzy.
To trochę tak, jakbym…
— koniec bezpłatnego podglądu —
Zaloguj się lub załóż konto, aby czytać pełne teksty, zapisywać i oceniać.
Znalazłeś problem w tym tekście? Zaloguj się, aby zgłosić tekst.
Czytelnicy tej publikacji
Zbieramy dane o lekturze. Publiczne statystyki pojawią się po osiągnięciu 20 czytelników pełnego tekstu.
Ostatnie 30 dni, z dzisiejszą aktywnością. Aktualizacja raz na godzinę. Liczby są zaokrąglone. Pomiar od 2026-09-12.
Jak liczymy?
Popularność łączy liczbę czytelników pełnej treści, średni postęp i odsetek ukończeń. Same kliknięcia nie dodają punktów.
Wynik = √liczby czytelników × (0,20 + 0,30 × średni postęp + 0,50 × odsetek ukończeń). Postęp i odsetek we wzorze mają wartości od 0 do 1.
Pulę Popularnych liczymy od uruchomienia nowej wersji serwisu (27 września 2026). Kwalifikuje się tekst z co najmniej 2 czytelnikami pełnej treści. Raz na godzinę wybieramy 100 najwyższych wyników. Strona główna losuje z tej puli do ośmiu publikacji. Starszy tekst również może się zakwalifikować.
Ukończenie oznacza szacowaną lekturę przynajmniej 90% treści, dotarcie do zakończenia i odpowiedni czas. Szybkie przewinięcie, ukryta karta, własne odczyty autora i powtórzenia nie zwiększają wyniku. Postęp łączymy między wizytami. Koniec bezpłatnego fragmentu liczymy oddzielnie.
Pomiar jest szacunkiem i obejmuje działający czytnik w przeglądarce. Liczby czytelników dotyczą kont; wizyty gości są osobną statystyką. Dane o lekturze zbieramy od wdrożenia nowego pomiaru. Dawne odsłony pozostają archiwalnym licznikiem.
Chronimy małe próby i zaokrąglamy liczby do piątek oraz odsetki do pięciu punktów procentowych. „—” oznacza brak wystarczających danych. Nie ujawniamy zachowań poszczególnych osób.
Komentarze czytelników
Profil jess.
Aby komentować, zaloguj się.
Wczytywanie komentarzy…