Opowiadania z Wieloświata: Matka Zieleń cz.1

Pierwsze 50%

Dobroć wraca

W powietrzu rozchodził się dławiący zapach spalenizny: strzechy, ludzie, bydło, zapasy żywności i siana; wszystko płonęło. Krzyki strachu i agonii ustępowały jedynie metalicznym dźwiękom zgrzytającej stali, zwartej w kleszczach toczącej się bitwy.

– Beeerg – basowy głos zadudnił głucho pośród morza zniszczenia. – Berg! Ocknij się! – powtórzył głośniej. Młody jeździec nieco oprzytomniał i spojrzał pod nogi. Broczył w krwawym błocie.

– Berg! Na świętą panienkę. – Cios w twarz wyrwał chłopaka z otumanienia. Miał zaledwie osiemnaście lat, a bitwa o Jagodowe Wzgórze była jego pierwszą. Sam się na nią pchał i teraz żałował swojej głupiej buty.

Potężny mężczyzna chwycił go za barki. Berg spojrzał na ojca pustymi błądzącymi oczami. Świat rozmywał się w fazie od momentu, gdy spadł z konia dźgniętego widłami.

– Posłuchaj mnie! Musisz wziąć się w garść! – Wódz Germanów wziął zamach; drugi cios zawisł w powietrzu. Chłopak w upstrzonej posoką zbroi, w ostatniej chwili złapał go za przegub.

– Już wystarczy ojcze; już mi lepiej – przemówił pewnie i do rzeczy. Szok i wstrząs ustępował.

– To dobrze, a teraz jedź z konnymi do lasu wyłapać uciekinierów. Inaczej ci poganie będą nas podgryzać, jak wilki czyhające w ukryciu. – Berg przytaknął, dosiadł kasztanowego ogiera, chwycił mocno wodze, jakby nadal niepewny swojego stanu, przeżegnał się i pocwałował za oddziałem jeźdźców w stronę brodu prowadzącego do puszczy.

Wartka wstęga rzeczki Złota Łącza okalała pagórkowaty las niczym naturalna fosa. Berg dogonił pościg na mulistym brzegu i razem przebrodzili przez niezbyt głęboką wodę.

Z bliska skraj puszczy przypominał wrota do innego świata: soczysta, niewysoka trawa, przechodziła w leszczyny, a następnie w plątaninę omszałych korzeni i lian, które wiły się w runie, jak śnięte węże. Za tym podmokłym chaosem wiekowe buki i klony pięły się wysoko, przesłaniając szczelnie niebo strzelistymi koronami. Pnie rosły ciasno, zbyt ciasno na konie, które spłoszone mogłyby potratować wojskowych.

– Cholera! – przeklął Urht, dowódca pościgu. – Nie ma wyboru: trzeba gonić i wyłapać. Z koni! Tarcze w pogotowiu i oczy dokoła głowy – rozkazał i chwilę później przedzierali się pieszo przez chaszcze pierwotnego lasu.

Po chaosie stoczonej bitwy, pohukiwania puszczy, błądzące pomiędzy konarami, wydawały się martwą ciszą. Pościg szedł powoli, w rzędzie. Starali się być cicho, ale ciężkie pancerze nie nadawały się do skradania.

Berg szedł na uboczu.

Coś zaszeleściło w buczynie. Pościg ustał. Klingi zalśniły w szczątkowych snopach dziennego światła. Z zarośli wyskoczył jeleń, niemal taranując jednego z Germanów. Wystraszony wojak potknął się o korzeń i upadł, sypiąc salwą przekleństw. Jeleń dał susa i zniknął pomiędzy gigantycznymi paprociami.

Dowódca pokręcił tylko głową z politowaniem i ruszyli dalej. Wbrew logice, im bardziej zagłębiali się w las, tym więcej przestrzeni prześwitywało pomiędzy coraz grubszymi, omszałymi pniami. Powietrze było duszne i ciężkie. Urht zarządził, że podzielą się na dwie mniejsze grupy, by przeszukać większy teren. Berg szedł na tyłach jednej z nich. Atmosfera sprzyjała zadumie, a chłopak miał skłonności do ucieczek we wnętrze własnej wyobraźni. Nawet nie zauważył jak kompani znikają mu z pola widzenia.

Kolejny szelest z…

— koniec bezpłatnego podglądu —