Pięć Domen: Opowiadania - Przyjaciel: cz. 14

Pierwsze 50%

Niewielka zakonna lecznica pękała w szwach od ciężko rannych, których szansa na przeżycie najczęściej ocierała się o zero. Takich jednostek toczona wojna dostarczała aż w nadmiarze – w szczególności jeśli przeciwnik rzucał do walki rozwścieczone gigantyczne niedźwiedzie. Stłoczeni przy ścianach młodzi mężczyźni, często pozbawieni kończyn, ze strachem w oczach przywoływali zakonnice, żeby te przyniosły im ulgę w cierpieniach.

Przebywanie w tym miejscu łamało serce, a pomieszczenie wysycone makabryczną atmosferą przypominało poczekalnię przed gabinetem samej śmierci. Niemniej jednak Zemma i Kahia – przy wsparciu kilku młodszych adeptek – nie odpuszczały żadnej szansy na ocalenie choćby jednego życia. Dzięki nim nawet ci, którzy umierali, odchodzili bez lęku i ze smakiem nadziei w ustach.

Również katedralne sanktuarium Arkturosa wraz z jego ławami i kilkoma bocznymi nawami zaadaptowano na potrzeby lazaretu, ale tę część wyznaczono dla lżej rannych Telmian i – ku oburzeniu większości miejscowych – również kilkunastu schwytanych Sungradczyków. Nikt jednak nie odważył się podnieść ręki na skupionych w grupie jeńców: głównie, dlatego iż bali się Matki Sainik.

Jeden z cesarskich przyniesiony w fatalnym stanie po ugodzeniu włócznią zmarł, nim Zemma zdążyła go pozszywać, ale pozostali trzymali się całkiem nieźle – z wyjątkiem masywnego brodacza z twarzą, na której widok winno się wystawić sakiewkę i prosić o łaskę: jemu berdysz niemal odciął pokaźny skalp.

Gdy dotarł do zakonu ogromny płat skóry nad prawą skronią, trzymał się czaszki praktycznie tylko dzięki dobrze założonej opasce. Ranę oczyszczono i zszyto, ale najwyraźniej wdała się infekcja, która rozlała się po całym organizmie, wywołując gorączkę i wymioty.

Standardowe środki, takie jak wywar z naratary, czy zimne okłady nie poprawiały stanu mężczyzny, co – zważywszy na to, kim był – raczej nie trapiło nikogo wokół. Nieszczęśnik zapewne zszedłby z tego świata po cichu, majacząc bez sensu, lecz traf chciał, iż jeniec okazał się kimś ważnym w szeregach sungardzkiej armii i diuk Linden, najwyższy zwierzchnik telmiańskich wojsk, poprosił Matkę Sainik, aby utrzymała go przy życiu za wszelką cenę: ponoć miał być ważną kartą przetargową w potencjalnych rokowaniach.

Milena, zawiadomiona przez adeptkę, niechętnie oderwała się od wytwarzania magicznej maści i ruszyła do sanktuarium, tocząc w drodze zaciekłą dysputę z własnym sumieniem. Z jednej strony nie chciała pomagać wrogom, z drugiej jednak rozumiała polityczną ważność takiego jeńca: w końcu jedna dobra karta mogła przesądzić o całym rozdaniu.

Włócznicy dopuścili ją do konającego Sungardczyka, który blady jak ściana, leżał spokojnie na prowizorycznym posłaniu otoczony magiczną łuną. Perl użyła jednego z aktywnych heptytów, by wydrzeć śmierci jeszcze kilka oddechów w oczekiwaniu na pomoc Mileny.

Odór zgnilizny, który uderzył w mistyczkę, kiedy zbliżyła się do więźnia, nie rokował najlepiej. Perl przestała szeptać inkantację, wygasiła heptyt uwieszony przy bransolecie i stanęła naprzeciw Mileny.

Sungardczkiem zaczęły rzucać drgawki.

– Nie zostało mu za wiele czasu – obwieściła zbrojmistrzyni ze szczerym smutkiem w głosie. – Myślisz, że możesz coś zdziałać?

– Nie wiem: moja magia słabo nadaje się do leczenia, tak jak i twoja, ale zrobię, co w mojej mocy – oświadczyła Karevis, a Perl przytaknęła i ustąpiła jej miejsca.

Milena uklękła przy rannym i odchyliła nasączony ropą i lekiem opatrunek. Opuchlizna rozpierała szwy, sącząc żółtawą maź przez krwawe wybroczyny. Widok był potworny, ból zapewne też, ale Sungardzczyk nie miał już siły krzyczeć ani jęczeć: tylko dygotał.

Mistyczka ułożyła rękę na paskudzącej się ranie. Magia wniknęła w umierające ciało, a cierpienie nieszczęśnika uderzyło w nią tak mocno, że aż zasyczała, odruchowo odrywając dłoń od gorejącej skóry.

Złapała oddech i spróbowała ponownie, tym razem ostrożniej. Energia szarości wypełniła mężczyznę. Jego inra rezonowała z jej aurą. Milena przedzierała się przez fale cierpienia, gniewu oraz… lęku: pierwotnego strachu przed śmiercią zakodowanego w każdej komórce żywego organizmu.

To właśnie ten wyczuwalny szept strachu wymieszany z bólem nakierował Milenę na źródło zgorzeli, zatruwającej jego ciało.

Wzmocniła aurę, zmuszając symetrię do rozdarcia.

Magia spłynęła strumieniami, których koryta wyznaczyła wola mistyczki. Szarość zmieniała, łagodziła i przeobrażała rozpadające się tkanki.

– Co to jest? – szepnęła do siebie.

Pod skórą Sungardzczyka wykryła niewielki obiekt otoczony zapalnym kokonem.

Precyzyjnie cisnęła astrą w złogi, zmieniając gnijące tkanki wokół pokaźnej drzazgi w mieszaninę wody, węgla i wapnia, które zespoliły się w mały ohydny kryształ.

– Perl, podaj nożyk! Tylko zdezynfekuj! – nakazała mistyczka.

Zbrojmistrzyni obmyła mały sztylet alkoholem.

– Proszę… Co znalazłaś?

Milena nie odpowiedziała, tylko płytko nacięła skórę na głowie jeńca i magią wyciągnęła czarno-żółty kanciasty obiekt.

Zawisł w powietrzu tuż przed nią.

– Wszystko wskazuje na to, że któraś z siostrzyczek celowo zostawiła mu pamiątkę. Nie dziwie się jej.

****************************************************

Wicehrabia spędzał popołudnie w ulubionej ogrodowej altanie, rozkoszując się tomikiem poezji okraszonym telmiańską kulturą ludową. Długo czekał na tego białego kruka, a gdy książka w końcu dotarła, z fascynacją pochłonął zawartość niczym pyszny smakołyk.

Jego ulubiona elegia nawiązywała do mitu, w którym Arkturos pożgał ojca podczas wojny Pierwszych, a w miejscu, gdzie bryznęła biała boska krew, wrzosowiska obrosły winoroślą o bardzo słodkich i intensywnie szkarłatnych owocach. Od tamtej pory płynąca przez tamtejszą dolinę rzeczka, nosiła nazwę Sa-blank: biała krew.

W tomiku nie zabrakło również wątku miłosnego – przecież poezja bez romansu była jak chleb bez drożdży: płaska, czerstwa i nie syciła. Ballada opisywała historię Telmianki o zielonych oczach i kasztanowych włosach imieniem Fabien, która zakochała się w barbarzyńcy i swoim porywaczu: jokiwarczyku Wingrynie.

– Zakazana miłość na wrzosowiskach… Ehh… – westchnął wicehrabia Herbert. – Jakież to życiowe – skomentował i upił wina z pucharu.

Dzień był spokojny, a ten spokój gwarantowała mu grupka uzbrojonych i dobrze opłacanych najemników strzegących jego letniej rezydencji: w mieście zrobiło się ostatnio bardzo niebezpiecznie.

Herbert, jako jeden z niewielu arystokratów o wysokim statusie społecznym, stronił od polityki: władza kompletnie go nie pociągała, a wręcz odstręczała. Dzięki temu jego życie toczyło się swoim własnym trybem i we własnej hermetycznej rzeczywistości – aż do momentu, gdy pojawiła się Tatiana, która kilka lat temu przyszła prosić o finansowanie katedralnej lecznicy. Kiełkujące wtedy uczucie i fascynacja wicehrabiego ponętną silną kobietą, ponownie rozpaliło w nim ciekowość świata.

– Moja ukochana Fabien – wyszeptał Herbert, upił kolejny łyczek jednego z najlepszych czerwonych win w znanym świecie i leniwie odłożył tomik na pobliski stolik.

Powstawszy z wygodnego siedziska, przeciągnął się kilkukrotnie, żeby wyrwać ciało z błogiego letargu, po czym rozkoszował się…

— koniec bezpłatnego podglądu —