Prześniedź - Rozdział 13

Pierwsze 50%

Świt, który wpełzł do kuchni Zielińskich, był szary — ani jasny, ani ciemny. Po prostu pozbawiony koloru, słońca i cieni.

Albert leżał na stole. Przeniosła go tu w środku nocy, kiedy zaczął słabnąć. Skóra chłopca nabrała barwy popiołu, a jego kontury zdawały się tracić ostrość. Maja stała przy nim, trzymając go za rękę. Kontrast był uderzający: ciepła, brudna dłoń trzylatki wyglądała przy nim jak coś z zupełnie innego świata.

Drzwi otworzyły się bez pukania. Drgnęła. W progu stała staruszka. „Stara Wiedźma". Nie weszła do środka, tylko oparła się ciężko o laskę.

— Czas — powiedziała twardym, zimnym głosem.

Amelia podniosła się na sztywnych nogach.

— On słabnie — wyrzuciła z siebie. Jej głos był tylko desperackim szeptem. Nie wywołał echa, a mimo to staruszka wychwyciła go tak łatwo jak ostatnim razem. Wskazała na chłopca. — Muszę stąd wyjść. Znaleźć pomoc.

Staruszka pokręciła powoli głową. Jej ciężki, nieustępliwy wzrok zatrzymał się na Amelii.

— On nie umiera. On wraca. Ale ty go trzymasz.

— Ja go ratuję! — zacisnęła pięści, czując, jak paznokcie wbijają się w skórę dłoni. — Zabrałam go stamtąd. Tam było za jasno.

— Światło parzy tych, co żyją w cieniu — odpowiedziała kobieta, a jej słowa wwiercały się w czaszkę z nieustępliwą siłą.

Spojrzała na Alberta. Chłopiec otworzył mętne, wyblakłe oczy.

— Mamo? — szepnął.

Patrzył w jej stronę, ale jej nie widział. Jego wzrok prześlizgiwał się przez nią, jakby była zrobiona ze szkła.

— Zabieraj go — rzuciła Staruszka. — Na tory.

— Nie. — Amelia cofnęła się o krok, potrząsając głową w nagłym, ślepym sprzeciwie. — Tory to pułapka. Eleonora mówiła...

— Eleonora była jedną z tych, które kiedyś wróciły — i postanowiły już nigdy nie patrzeć za siebie. Pamięta strach, ja pamiętam porządek. Idziesz na tory. Teraz.

Spod spódnicy kobiety wysunął się kot. Wszedł do kuchni i wskoczył na stół, tuż obok głowy Alberta. Otworzył pysk, ale zamiast miauknięcia, Amelia poczuła w kościach potężną, niską wibrację, która nie znosiła sprzeciwu. Maja pociągnęła chłopca za rękę. Usiadł, chwiejąc się bezwładnie na boki.

Amelia poczuła, jak cały opór nagle z niej uchodzi, ustępując miejsca tępemu,…

— koniec bezpłatnego podglądu —