Przystanek

Pierwsze 50%

Nadchodził zmierzch. Jej największym marzeniem było w tym momencie przebyć w cudowny sposób dzielącą ją od domu odległość i w jednej chwili znaleźć się w ciepłym schronieniu mieszkania. Walczące z wiatrem jasne włosy dokładnie otuliły oczy, wskutek czego jej ruchy zaczęły przypominać pijackie błądzenie. Pogoda precyzyjnie odzwierciedlała to, co poczuła wcześniej tego dnia, gdy dowiedziała się o wszystkim. Nie mogła opędzić się od przygnębiających myśli. Jedyne, czego teraz chciała, to kubek gorącej herbaty, ciepła pościel i słuchawki na uszach. Niech ten dzień wreszcie minie!

Dotarła do przystanku przy skrzyżowaniu. Nie miała żadnych szans, aby zauważyć wybiegającego zza kiosku z gazetami człowieka. Zderzenie było silne. Uderzona w bark odwróciła się, zachwiała i w ostatniej chwili złapała rynny kiosku. Bolało.

Młody chłopak był zdecydowanie lepiej przygotowany na jesienne kaprysy pogody. Ciemny kaptur od kurtki i solidne buty jeszcze przez chwilę oddalały się, po czym wyhamowując zawróciły w jej stronę. Szybko podniósł z kałuży książkę, która mu wypadła z ręki i podszedł niepewnym krokiem.

- Oj... Przepraszam bardzo. Kurczę, chyba wymusiłem pierwszeństwo - żart mu zdecydowanie nie wyszedł. - Przepraszam. Boli? Ech, głupie pytanie... Przepraszam jeszcze raz... bardzo - zamilkł.

Przez chwilę była zła, ale rozbawiło ją to niezgrabne "oj". Spojrzała na niego z sobie tylko właściwą mieszaniną nieśmiałości, zmęczenia i ciekawości. Miał miły, choć trochę szorstki głos i ciemne oczy.

- Nie szkodzi - szybko odparła.

- Daleko mieszkasz? Pomogę - uśmiechnął się delikatnie, acz nieporadnie.

Ich wzrok się na krótko spotkał. Rzuciła okiem na przystanek.

- Ucieka ci. Chyba się spieszyłeś.

- Tak. To znaczy... Nie, nie spieszyłem się. Przyjedzie następny. Lubię biegać, po prostu. - głupio się uśmiechnął.

- Ach tak... Zauważyłam - ponownie mu się ukradkiem przyjrzała.

Przez jej głowę zaczęły nagle przebiegać nieopanowane myśli, jakby zostały wypuszczone na wolność z klatki i błądząc w kółko, nie miały pojęcia, w którym udać się kierunku. Przez chwilę wydawało jej się, że ma ochotę zostać tak w tym tnącym deszczu, wyjącym wietrze i z bolącym barkiem, oparta o kiosk. Zostać po to, aby ta rozmowa trwała jak najdłużej.

*

Znów za późno wyszedł z domu. Od dawna sobie powtarzał, że…

— koniec bezpłatnego podglądu —