Zimowa Droga Lusi Część V - Powrót

Pierwsze 50%

Następnego dnia, kiedy wyszła z Malinką na łąkę, zobaczyła coś, czego wcześniej nie było. Między trawami, tam gdzie zawsze rosły żółte kwiatki, pojawił się cienki pasek wydeptanej ziemi. Jakby ktoś delikatnie odgarnął zieleń dłonią. Wąski, ledwie widoczny. Ale był.

Zatrzymała się. Ścieżka. Nie ta zimowa, ukryta w śniegu. Inna. Ale Lusia czuła w środku, że to ta sama droga.

Zanim zdążyła zrobić krok, Malinka pociągnęła ją za rękę. Spojrzała na nią. Była taka mała. I tak bardzo jej ufała. – Mamo, chodź! Pobiegniemy do domu!

Lusia skinęła głową. Nie mogła wejść na ścieżkę teraz. Najpierw musiała wrócić z Malinką. Tak po prostu. Wzięła ją za dłoń i ruszyły. Malinka podskakiwała i śmiała się, a Lusia szła obok, czując, że nogi ma jak z waty. Nie wiedziała dlaczego. Po prostu tak było.

W domu pachniało obiadem. Tosia mieszała coś w garnku, Zosia rysowała przy stole. – O, jesteście – powiedziała Tosia. – Długo was nie było. – Było ciepło – mruknęła Zosia, nie podnosząc głowy.

Lusia zatrzymała na nich wzrok. – Pomogę wam – powiedziała cicho. – Mogę?

Tosia wzruszyła ramionami. – Umyj talerze.

Lusia podeszła do zlewu. Myła powoli, żeby niczego nie stłuc. Zosia zerknęła na nią kątem oka. – Jakaś jesteś dzisiaj... spokojna – powiedziała. – Jest mi dobrze – odpowiedziała Lusia. I naprawdę tak czuła. Jakby ktoś w środku zapalił jej małą, ciepłą lampkę.

Po obiedzie Tosia wyszła po drewno, Zosia wróciła do rysunku, a Malinka usiadła na dywanie i zaczęła układać klocki. Lusia usiadła obok niej. – Zrobisz mi wieżę? – zapytała jej mała „córka". – Zrobię – uśmiechnęła się Lusia. – Ale najpierw... przytul mnie.

Malinka od razu rzuciła jej się na szyję. Była ciepła i pachniała letnim wiatrem. Lusia zamknęła oczy i przytuliła ją z całych sił. Tak mocno, że aż zabolały ją ręce. – Kocham cię – wyszeptała. – Wiem – odpowiedziała Malinka i już się odsuwała, bo zobaczyła klocek, który koniecznie musiała położyć na samym czubku.

– Idź się pobaw. Ja zaraz wrócę – powiedziała Lusia. Malinka pobiegła do wieży. Nic nie zauważyła.

Lusia wstała. Spojrzała na Zosię, potem w stronę drzwi, za którymi zniknęła Tosia. Obie były zajęte. Tak jak zawsze. – Idę na łąkę – powiedziała. – Tylko na chwilę. – Dobrze – rzuciła Zosia, machając jej ręką i nie odrywając wzroku od kartki. – Tylko się nie zgub.

Lusia uśmiechnęła się do niej. Tak zwyczajnie. Jakby wychodziła tylko na moment. Wsunęła na stopy lekkie sandały, które stały przy progu, i wyszła z domu. Drzwi zamknęły się za nią cicho. Ścieżka czekała.

Szła szybko, prawie biegiem. Bała się, że przejście zniknie, zanim do niego dojdzie. Trawa łaskotała ją w łydki, a serce uderzało tak mocno, że aż zatykało dech w piersi. Kiedy dotarła na miejsce, ścieżka wciąż tam była. Cieniutka, jakby ktoś narysował ją patykiem. Stanęła tuż przy niej. Przez chwilę tylko patrzyła. Wystarczyło zrobić jeden krok, a jednak zwlekała.

Poczuła, że to już. W końcu ruszyła — pierwszy krok. Potem drugi. Nie myślała o niczym. Chciała tylko wrócić.

Trawa po bokach zaczęła robić się niższa. Potem jakby bledsza. A potem... nagle pod jej butem coś głośno zachrzęściło. Spojrzała w dół. Śnieg. Zamarła na chwilę. Nie dlatego, że się bała — tylko dlatego, że poczuła przeszywające zimno w palcach u nóg. Przecież jeszcze przed chwilą miała letnie sandały, a teraz znów tkwiła w swoich zimowych butach, do których nasypało się białego puchu.

Podniosła głowę. Przed nią był las. Jej las. Taki sam jak tamtego poranka. Nawet gałąź, o którą zawsze zahaczała rękawiczką, wisiała w tym samym miejscu. Odwróciła się szybko, żeby zobaczyć, czy łąka jeszcze tam jest. Nie było nic. Tylko ośnieżone pnie. Ścieżka zniknęła, jakby ktoś ją zdmuchnął.

Poczuła, jak robi jej się gorąco w policzki, choć wokół panował mróz. To było jak powrót po bardzo długim, wyczerpującym spacerze, kiedy wreszcie widzi się własne podwórko. Ruszyła w stronę domu. Śnieg skrzypiał pod butami, a ona szła coraz szybciej, bo bardzo, bardzo chciała zobaczyć mamę.

Weszła do przedpokoju i od razu uderzyło…

— koniec bezpłatnego podglądu —