Layla, you've got me on my knees [XI]

Pierwsze 50%

- Cześć skarbie – Łukasz pocałował mnie w policzek na przywitanie – Ja tam się żyło beze mnie?

- Ehhh… - udałam, że się zastanawiam - Wiesz… Bywało gorzej – uśmiechnęłam się do niego.

Po tym, co zaszło między mną a Marcinem nie potrafiłam się pozbierać. Było gorzej niż za pierwszym razem. Wakacje były koszmarem. Miałam dziwne myśli, ale przyjaciele skutecznie wyperswadowywali mi je z głowy. Kaśka i Łukasz nie opuszczali mnie nawet na krok. Pocieszali, przytulali, a przede wszystkim… byli obok. Kryzys minął, ale przyjaciele pozostali.

I tak, może przypadkiem, a może nie, Łukasz został moim chłopakiem. Wiedziałam, że mnie kocha i miałam nadzieję, że kiedyś będę mogła odwdzięczyć się mu tym samym. Póki co byłam dla niego miła i robiłam co się dało, żeby go nie stracić. Był moją ostatnią szansą na normalne życie…

- No wiesz? Nie mogłaś powiedzieć: ‘tęskniłam’ i rzucić mi się na szyję? Nie widziałaś mnie dwa tygodnie – Łukasz udawał obrażonego.

- Tęskniłam – szepnęłam i przytuliłam się do niego.

- No jasne… Musicie się tak do siebie kleić na każdym kroku? – Kaśka stanęła obok nas – Nieco litości dla innych… Jeszcze się lizać zacznijcie…

- Cześć piękna – przytuliłam się do niej i obie cmoknęłyśmy się nawzajem w policzek.

- No tak już lepiej – uśmiechnęła się – Mnie powinnaś całować, nie jego.

Kaśka, ze zwykłej koleżanki ze szkolnej ławki, stała się moją najlepszą przyjaciółką. Na każdym kroku przypomniała mi, jaki to ten Marcin beznadziejny i że nawet lepiej, że mnie zostawił. Oszczędził mi towarzyskiej porażki. Była naprawdę kochana, ale nasze więzi zacieśniły się dopiero, gdy któregoś razu, gdy u mnie nocowała, zobaczyła jak przecięłam sobie rękę ostrym nożem. Krwawiąca,

— koniec bezpłatnego podglądu —