Winny cz. 2

Pierwsze 50%

W mieszkaniu Róży było słychać tylko cichy szelest przewracanych kartek. W końcu z bezradnością położyła głowę na biurku i zła na siebie zamknęła oczy. Kompletnie nie mogła się teraz skupić na nauce. Ostatnio całkiem zawaliła studia, przez całą tą sprawę z Danielem. Mimo, że to jej ostatni rok szkoły, czuła, że może jej się nie udać i będzie musiała dalej pracować w firmie rodziców. A tak bardzo chciała w końcu skończyć studia i zacząć pracować w zawodzie, który sobie wybrała, czyli jako psycholog. To było jej marzeniem odkąd pamięta. Zawsze nie miała większych problemów z nauką, ale odkąd Dawid trafił do aresztu nie mogła się skupić na niczym. Nagle usłyszała głośny dzwonek swojego telefonu, który postawił ją na nogi. Zaczęła przewracać papiery porozrzucane na biurku aż w końcu znalazła aparat i odebrała. -Dobrze się pani miewa? – usłyszała głos, który nachodził ją już od jakiegoś czasu. – Powinna pani się pani wstydzić za to co zrobił ten człowiek. Przez niego mój syn nie żyje! Tacy ludzie nie powinni chodzić po ziemi! -On jest niewinny – powiedziała cicho Róża, gdyż nie miała już siły się bronić. Nie zdążyła powiedzieć nic więcej, bo zaraz usłyszała jak ktoś zabiera kobiecie słuchawkę i stłumiony głos „Znowu do niej dzwonisz? Daj już spokój.” Po czym połączenie zostało przerwane. Stała przez chwilę nieruchomo. Dlaczego nie mogą jej dać już spokoju. To już któryś z kolei taki telefon, a każdy kolejny tylko bardziej ją dołuje. Jest pewna, że Daniel jest niewinny, dlaczego ta kobieta nie może tego zrozumieć? Miała ochotę się rozpłakać z bezradności, a zarazem zacząć w końcu coś robić, żeby udowodnić, że on nic nie zrobił. Przecież

— koniec bezpłatnego podglądu —