Okruchy życia
DanNightWyskrobując z zębów resztki Owsianych Ciasteczek, Na początku spaceru tego zakupionych Za resztki pieniędzy Wyskrobanych z portfela, Poczułem haczyk z głosem Chwyconym przez mą uwagę:
Wróć do katalogu
DA
Profil autora · czytelnia
DanNight
33opublikowane teksty
0obserwujących
Teksty autora
Historie autora
Wszystkie teksty autora w katalogu (33)Poezja · 1 min
Zapomniany zwierz
DanNightZapach jego gówna odrzuca, Zapach jego moczu odpycha, Wygląd jego plwociny obrzydza, Plamy jego potu budzą żal.
bez ocenPoezja · 1 min
Dłoń na czole
DanNightOczy bolą, Serce płacze, Myśli błądzą przy Niechcianych Wędrowcach, Którzy doskonale znają drogę Do mojego Domu, A łagodny Sen, Strzeliwszy obrazę, Odwrócił się do mnie plecami.
bez ocenPoezja · 1 min
Osiem minut
DanNightGdy chory Bóg kichnie, raz pierwszy i ostatni, Przestaną tykać mechaniczne zegary, Alkoholik ostatnią wypije szklankę, Literę, gdzieś, ktoś napisze, Kończąc zabawę w pisanie słów.
bez ocenPoezja · 2 min
Trzy minuty
DanNightcisza Bum pum Bum pum trrrry try try trrrry ziU pum ziU ziU ziU pum pum pum pLASK "TOMEK!!!"
bez ocenPoezja · 3 min
Skwer
DanNightPodczas złotej, Warszawskiej jesieni, Na skwerku ograniczonym ruchliwymi ulicami, Prosta topola, powściągliwy klon, Czysta brzoza i dziki orzech, Czując nadchodzący ziąb, Spokojnie pozbywają się życia, Ubierając je w złoto, By zasnąć z nadzieją, Że wymuszona decyzja o śnie Nie będzie ostatnią.
5,0Poezja · 1 min
Tortury głupoty
DanNightPadam twarzą w trawiastą glebę, Płacząc, krzycząc, Pięściami zaciśniętymi wyrywając Zielone źdźbła, I wyje pomiędzy…
bez ocenPoezja · 2 min
Sojusz
DanNightKrólem Będąc w swym królestwie, Nierozumną ręką, Z bezmyślnymi ruchami rządzonym, Padam w końcu na kolana Przed Wami, Dawnymi Przyjaciółmi, Wodzami własnych metropolii, I raz pierwszy rozpoczynając myślenie, Błagam Nie jak wróg, A konfrater, Bym, po pierwszym stalowym szkielecie szkicu, Mógł most pod mocarstwo Wasze Podłączyć.
5,0Poezja · 3 min
Dąb
DanNightWolę, Jak dąb dziki dojrzewać powoli, Pośród liściastego lasu Pełnego niepowtarzalnych drzew, Które burze srogie ze mną przeżywają, I przez nią umierają, Pomniki swe zeschłe Na wieki pozostawiając w pamięci, Niż, jak inne dęby egzystować w ułudzie stada, Z jednego pestek wora, Od kiełka przycinane pod linijką, Ograniczone chodnikami, Wieżowcami i myślą głupią.
bez ocenPoezja · 1 min
Jak zawsze
DanNightJutro śmieje się Z dzisiejszej pewności wyśmiewającej Pewność wczorajszego dnia.
bez ocen